Oguzhan Inanli
Het Turkse volk rouwt 37 jaar later om de Turkse Che Guevara. Op 6 mei 1972 werd Deniz Gezmis, 26 jaar oud, in een gevangenis te Ankara opgehangen.
Deniz Gezmis studeerde politicologie en werd door zijn charisma en kennis van de marxistische ideologie al snel de leider van de linkse jongerenbeweging in Turkije. Zijn guerrillabeweging heette Turkiye Halk Kurtulus Ordusu (Het bevrijdingsleger van het volk van Turkije). Hij en zijn kameraden hadden niets minder voor ogen dan de redding van de volkeren in Turkije uit de hand van het Amerikaanse imperialisme, het volk was arm en leed onder het militaire regime. Waarom zou hen niet lukken wat Fidel en Che in Cuba ook was gelukt? Ze gaven alles op, hun school, hun vriendinnen, hun families en uiteindelijk hun leven.
Deniz Gezmis en zijn kameraden dwongen een Amerikaanse militaire wagen op een ochtend tot stilstand en gijzelden de vier inzittende Amerikaanse soldaten. Ze eisten losgeld van de Amerikaanse staat om hun guerrillastrijd tegen het militaire regime in Turkije te financieren, anders zouden de Amerikanen worden vermoord. Terwijl de Turkse premier de jongens opriep hun verstand te gebruiken en ‘hun handen niet met bloed te besmeuren’, vertelden zij hun gevangenen in een huurpand welk onrecht de Verenigde Staten de derdewereldlanden aandeed. Er kwam geen losgeld, omdat de Amerikaanse staat niet wilde onderhandelen met ‘terroristen’. De Amerikaanse soldaten werden uiteindelijk vrijgelaten zonder enige schade op te lopen.
Uiteindelijk werden ze vlakbij de stad Sarkisla in Oost-Anatolië aangehouden door de politie. Ze moesten mee naar het politiebureau. Deniz Gezmis trok zijn pistool en beval de agenten weg te wezen. Het duurde niet lang voordat de politie met versterking kwam. Kameraad Yusuf Arslan raakte gewond door een politiekogel en werd aangehouden. Deniz Gezmis wist te ontkomen en dwong een soldaat zijn auto af te geven. Intussen wist de hele stad dat Deniz Gezmis met agenten en militairen vocht.
De burgemeester van die stad reed met een megafoon door de stad en verkondigde dat wie hulp bood bij de aanhouding van de communist Deniz Gezmis persoonlijk door hem beloond zou worden. Uiteindelijk werd Deniz Gezmis door een leger van agenten en militairen gearresteerd. De guerrillastrijd van Deniz Gezmis en zijn kameraden was ten einde.
Na zeer militair-politiek getinte ‘rechtszaken’ tegen Deniz Gezmis en zijn kameraden, kwam er ook een stemming in het Turkse parlement over de vraag of Deniz Gezmis en zijn twee kameraden opgehangen moesten worden. De handen van alle rechtse parlementariërs gingen de lucht in.
De laatste woorden van Deniz Gezmis waren: ‘Ik sterf voor de onafhankelijkheid van mijn land en voor het geluk van mijn volk. Wij leefden voor ons volk, jullie leefden voor het Amerikaanse imperialisme. Ik groet alle revolutionairen. Weg met het fascis…’ Hij kon zijn zin niet afmaken. De tafel werd onder zijn voeten weggetrapt. Het touw om zijn nek deed het verdere werk.
Deniz Gezmis, Yusuf Aslan en Huseyin Inan vonden de dood in een meinacht van 1972.
Dit was niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat een communist de dood vond in de strijd tegen imperialisme en tegen militaire fascistische regimes. Â
Herdenk op 6 mei 2009 de dood van alle revolutionairen!
Popularity: 1% [?]
