Mark Jan Smit

Vol indrukken keerde ik terug in de Nederlandse maatschappij. Uiteraard wil je deze graag delen met andere mensen en dat heb ik dan ook gedaan. Maar het valt niet mee om het beeld dat de overgrote meerderheid van de mensen hebben over Cuba te beïnvloeden. Volgens de meesten blijft Cuba een communistische dictatuur waarin iedere vorm van oppositie de kop in gedrukt wordt. Het is natuurlijk niet vreemd dat dit het heersende beeld is, wanneer je de mediaberichten van de afgelopen weken bekijkt. Wat hierin opvalt, is dat er alleen maar ingezoomd wordt op een kleine groep dissidenten. Het gewone volk komt nooit aan het woord. Er wordt nooit naar het functioneren van de Cubaanse maatschappij gekeken. Aan ons de taak om dit wel te doen.

We hebben in 15 dagen een goede dwarsdoorsnede van de Cubaanse maatschappij gekregen. De reis werd georganiseerd door de NCPN, in samenwerking met de Cubaanse Communistische Partij (PCC). Het programma was zeer divers, uitgebalanceerd en bijzonder interessant! Tijdens onze reis, door de westelijke helft van het eiland, hebben we massaorganisaties van het volk, een provinciaal bestuur, de vakbond, de vrouwenbeweging, een associatie van juristen, diverse musea, lokale culturele projecten, prachtig natuurschoon, afgelegen dorpsgemeenschappen en markante plekken van de revolutie zoals de Che Memorial, de varkensbaai en de José Martí Memorial bezocht.

Che aan het plein van de Revolutie in Havana

Volksdemocratie

Er wordt altijd gezegd dat Cuba geen democratie is omdat de communistische partij de enige politieke partij is. Maar de Cubaanse democratie heeft een geheel andere basis, en dat hebben wij dan ook duidelijk kunnen zien. Via massaorganisaties, waarvan het Comité ter Verdediging van de Revolutie (CDR) de belangrijkste is, wordt de Cubaanse volksdemocratie opgebouwd. Zij stimuleren en ondersteunen de bevolking op allerlei gebieden, van educatie tot cultuur. De overgrote meerderheid van de Cubaanse bevolking is lid van de CDR. Vanuit deze organisaties worden door de bevolking kandidaten voor het gemeentelijke en provinciale bestuur voorgedragen en vervolgens gekozen. De afgevaardigden houden een zeer nauwe band met hun achterban en moeten zich altijd kunnen verantwoorden. Tot in de meest afgelegen dorpen kwamen wij afdelingen van de CDR tegen.

In de stad Pinar del Rio hebben wij een CDR afdeling met 625 leden bezocht. We werden midden op straat ontvangen door een groep van zeker vijftig mensen. En tijdens het bezoek werd de groep steeds groter. De mensen vertelden met enthousiasme wat ze zoal doen voor de CDR. Gelukkig spraken een aantal jongeren een woordje Engels, wat de communicatie vergemakkelijkte. Kinderen voerden dansjes op. Het voelde als één grote familie. En juist dit is de basis van de Cubaansedemocratie. Dit zijn de wortels van het Cubaanse socialisme.

De bevolking is zeer betrokken bij deze politieke besturen. Zij worden dan ook niet voor niets de ‘Poder Popular’, oftewel ‘Volksmacht’ genoemd worden. Dat kan omdat er via de massaorganisaties op grote schaal een beroep wordt gedaan op de bevolking om mee te praten en mee te beslissen, o.a. via de vele referenda die uitgeschreven worden. De zeer hoge opkomstpercentages bij verkiezingen en referenda, vaak boven de 95%, bewijzen deze grote mate van betrokkenheid.

Mensenrechten

Vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en vrijheid van demonstratie bestaan niet op Cuba? Een korte blik in de Cubaanse grondwet leert ons dat deze rechten wel degelijk gerespecteerd en gegarandeerd worden, en wel in hoofdstuk 7, artikel 53 en 54. Een actieve, meedenkende en kritische bevolking wordt zeer gewaardeerd. Zelfkritiek, ook van de leiding, is hierbij zeer belangrijk. ‘De eersten die niet tevreden zijn, zijn de leiders zelf’, vertelde Juan Carlos Marsán, hoofd van het Europese Bureau in het Centraal Comité van de Communistische Partij van Cuba, ons tijdens een ontmoeting. Cubanen praten dan ook graag en veel, ondervonden wij. ‘Het grootste probleem van Cubanen is dat zij niet weten op te houden met praten’, grapte Marsán aan het einde van onze ontmoeting.

Daarnaast respecteert en garandeert Cuba juist de meest elementaire mensenrechten. Dit zijn: garantie op werk, garantie op woonruimte, gratis gezondheidszorg, gratis onderwijs, een gegarandeerd basisbestaan voor iedereen door een minimumloon en de bijna gratis verstrekking van de meest elementaire levensbehoeften, gegarandeerde zorg voor de minder validen, arbeidsongeschikten en ouderen via uitkeringen en o.a. gratis maaltijden in gemeenschappelijke ruimtes.

Deze elementaire rechten worden overal in het land gegarandeerd, ook op de meest afgelegen plekken. Dit zagen wij bijvoorbeeld in een zeer afgelegen klein dorp met zo’n duizend inwoners, diep in de heuvels van de provincie Pinar del Rio. Dit dorp heeft de beschikking over alle voorzieningen, van een basisschool tot een ziekenhuisje, tot gemeenschapsruimten waar ouderen en minder validen drie maal daags gratis een maaltijd kunnen krijgen.

Op Cuba zegeviert het collectivisme boven het individualisme. De bevolking doet veel samen, komen samen op straat en participeren in allerlei massaorganisaties. Je merkt dit ook op straat. Een schoon straatbeeld zonder rotzooi en geen vandalisme. De Angolese ambassade kan zonder problemen een vitrinekast met foto’s buiten op de muur hangen, zonder dat deze gesloopt wordt. Hun collega’s in Den Haag hoeven dat niet te proberen! En juist omdat het collectivisme zo sterk ontwikkeld is, bestaat er op Cuba een rijk cultureel leven. Vooral de lokale straatcultuur is sterk ontwikkeld, zoals wij tijdens een aantal bezoeken hebben kunnen ondervinden.

Free the Five!

Er ging vrijwel geen bezoek voorbij, zonder dat de kwestie van de Vijf genoemd werd. Vijf Cubanen die al ruim 11 jaar gevangen zitten in de V.S. nadat zij geïnfiltreerd waren in anti-Cubaanse terroristische groeperingen in Miami. Dit soort groeperingen zijn al tientallen jaren verantwoordelijk voor terroristische acties gericht tegen Cuba, zoals het uitstrooien van ziektekiemen boven Cuba vanuit kleine vliegtuigjes. Ook de aanslag op een Cubaans passagiersvliegtuig in 1976, waarbij alle inzittenden om het leven kwamen, hebben zij op hun geweten. Dit soort terreur heeft al aan tenminste 3.500 Cubanen het leven gekost. De Vijf wisten, nadat zij in deze groepen geïnfiltreerd waren, meerdere terroristische acties te voorkomen. Dankzij hen kon Cuba in 1998 een dossier aan de FBI overhandigen. Vervolgens werden niet de terroristen, maar de Vijf gearresteerd!

Zij kregen een langdurig proces dat allesbehalve eerlijk verliep. Ze konden zich niet goed verdedigen en werden veroordeeld tot absurd hoge straffen wegens o.a. samenzwering tegen de regering van de V.S. en spionage. Drie van de Vijf kregen één of twee keer levenslang. Gelukkig is vanwege de continue druk het proces in oktober 2009 voor drie van de Vijf herzien. Zij werden tot lagere straffen veroordeeld. Het blijkt dus dat het uitoefenen van druk werkt. Daarom werd ons op het hart gedrukt om, terug in Nederland,deze kwestie onder de aandacht te blijven brengen. Alle mensen met wie we spraken, waren diep begaan met het lot van deze vijf helden. Zij staan dan ook overal afgebeeld.

De Vijf op een muurschildering

De bevolking doet mee!

De mens staat centraal op Cuba. Dat zie je overal. Ondanks alle moeilijkheden van het land, waarvan de blokkade die nu al meer dan een halve eeuw duurt, de belangrijkste is, is het bewonderenswaardig wat het land voor haar bevolking heeft weten klaar te spelen. Dit kan alleen maar in een socialistische maatschappij, waarin niet de winst, maar de mens centraal staat, gerealiseerd worden. De bevolking wordt in alles gestimuleerd om mee doen. Jongeren worden opgevoed met de waarden van de revolutie. De revolutie moet zich op eigen kracht blijven ontwikkelen. Het is belangrijk dat de jongere generaties steeds moet worden bijgebracht, dat het niet vanzelfsprekend is wat Cuba allemaal bereikt heeft. Dat hier een continue strijd voor nodig is, een strijd die door de gehele bevolking gevoerd moet worden.

De bevolking is zich daarvan bewust. Het doet massaal mee via de massaorganisaties zoals de CDR. Juist de grote mate van betrokkenheid van de bevolking vormt de basis van de Cubaanse volksdemocratie. En juist daarom kan het Cubaanse socialisme ondanks alle moeilijkheden overleven. Het Cubaanse socialisme is niet het socialisme van de gebroeders Castro, maar het socialisme van de gehele Cubaanse bevolking!

Geïnteresseerd?

Bij voldoende aanmeldingen, zal er volgend jaar weer een reis naar Cuba georganiseerd worden. De kosten zijn ruim € 1.000,- voor de reis en verblijf (inclusief eten, rondreizen, entreegelden). Daarnaast moet rekening gehouden worden met ongeveer € 250,- zakgeld.

Jean-Guy Allard

De voormalige CIA-agent is verantwoordelijk voor het opblazen van een passagiersvliegtuig van Cubana Airlines in 1976 en de dood van tientallen jonge mensen uit Venezuela en Centraal-Amerika tijdens het regisseren van politieke zuiveringscampagnes in onder andere Venezuela, El Salvador en Guatemala. Hij nam deel aan de anti-Cuba-propagandacampagne.

Terrorist Posada Carriles op de demonstratie (25-03) georganiseerd door Gloria Estefan

De demonstratie in ‘little Havana’ werd gesteund door media en groepen die banden hebben met het terrorisme tegen Cuba zoals de Cuban-American National Foundation, Alpha 66, F-4 Comandos, Brothers to the Rescue en diverse niet-gouvernementele organisaties die worden gefinancierd door USAID. De demonstratie werd voornamelijk opgezet door de oudere inwoners.

Gloria Estefan gaf afgelopen augustus toe banden te hebben met de CIA. In een interview met het televisieprogramma ‘Al rojo vivo’ op Telemundo vertelde ze hoe ze door de CIA werd benaderd toen ze werkte als douaneagent op Miami Airport.

Ze vertelde dat haar vader, José Fajardo, een bodyguard van de Cubaanse dictator Fulgencio Batista was, voordat hij het eiland verliet. Later werd hij gerekruteerd als huursoldaat in de groep die georganiseerd werd door de CIA voor de mislukte invasie in de Varkensbaai.

Een jaar geleden werden Estefan en haar partner, producer Emilio Estefan, door een Dominicaanse nieuwskrant beschuldigd van het financieren van mensensmokkel tussen Cuba en Mexico. Dat verbond hen met de illegale operaties, ontwikkeld door de Cuban-American National Foundation en het Mexicaanse drugskartel, genaamd het Golfkartel.

Afgezien van Gloria Estefan en haar echtgenoot Emilio Estefan namen lokale politici zoals Tomás Regalado, de burgermeester van Miami en kandidaat voor de Senaat, Marco Rubio, deel aan de demonstratie. Posada Carriles, die beweert verschillende gezondheidsproblemen te hebben waardoor hij niet over land kan reizen voor een opkomende rechtszaak, werd vergezeld door verscheidene figuren die zijn beschuldigd van het opzetten van en deelname aan terroristische acties in de paramilitaire CIA-agressie tegen Cuba.

Dit zijn nu de soort dingen die plaatsvinden in Miami, een toevluchtsoord voor terroristen.

Bron: Granma International

Vertaling: Martin Hardenbol

Martin Hardenbol

Artsen uit Cuba, Venezuela, Chili bieden de zorg die de bevolking van de eigen regering niet krijgt.

Om te kunnen begrijpen wat Haïti echt nodig heeft na de directe hulp, moet men kijken naar de economische en politieke geschiedenis van het land om te zien waar de armoede vandaan komt die ervoor verantwoordelijk is dat de aardbeving uitmondde in een sociale catastrofe.

Na de succesvolle slavenopstand bereikte Haïti in 1804 onafhankelijkheid maar werd voor de officiële erkenning van haar onafhankelijkheid door Frankrijk gedwongen om 90 miljoen francs te betalen als schadevergoeding voor het financiële verlies van de slavenhandel ( ter vergelijking; Frankrijk verkocht de staat Louisiana voor 60 miljoen francs aan de VS).
Hierdoor moest Haïti grote sommen geld lenen bij banken in Frankrijk en de VS om het bedrag en de oplopende rente af te betalen. Tot in de 20e eeuw ging Haïti gebukt onder deze opgelegde schuldenlast die uiteindelijk werd afbetaald in 1947.

Tussen 1915 en 1934 werd Haïti bezet door de Verenigde Staten ter bescherming van de Amerikaanse economische belangen in het land.

Van 1957 tot 1986 steunde de VS de dictatuur van de familie Duvalier en werd de economie opengesteld voor Amerikaans kapitaal. De Amerikaanse landbouwproducten werden massaal geïmporteerd waardoor de landbouw van de boeren werd vernietigd. Als gevolg hiervan stroomden honderden duizenden mensen naar de sloppenwijken van Port-au-Prince om voor erbarmelijk lage lonen in sweatshops te werken die gevestigd waren in de Amerikaanse export processing zones.
Het schrikbewind van de Duvaliers werd in 1986 omver geworpen en liet Haïti met honderden miljoenen schuld achter die tijdens het bewind waren ‘verdwenen’.

In 1991 waren er voor het eerst democratische verkiezingen en Jean-Bertrand Aristide, de priester uit de sloppenwijken en aanhanger van de bevrijdingstheologie, won met ruime meerderheid de verkiezingen. Na bijna acht maanden werd hij door een door de CIA gesteunde coup afgezet en werd een nieuwe regering geformeerd die grotendeels bestond uit voormalige medewerkers van ex-dictator Duvalier. Dit leidde tot een uittocht op grote schaal van zogeheten bootvluchtelingen.

Al werd de coup gesteund door de CIA, het officiële standpunt van de VS en de meeste andere landen was dat de dictatuur niet legitiem was. Onder zware internationale druk en van de VS kon in 1994 Aristide terugkeren naar Haïti om zijn ambtstermijn af te maken, maar op voorwaarde dat hij het Amerikaanse neoliberale plan uitvoerde zoals het snijden in publieke voorzieningen, Haïti openen voor de ‘vrije markt’, het halveren van import tarieven voor o.a. rijst en maïs. Het was een waardeloze deal maar Aristide had weinig keus: “I was out of my country, and my country was the poorest in the Western hemisphere, so what kind of power did I have?”

Maar er was één eis van Washington die Aristide niet kon accepteren: de onmiddellijke uitverkoop van de staatsbedrijven, inclusief telefonie en elektriciteit. Om tot een compromis te komen werd uiteindelijk afgesproken dat hij de staatsbedrijven zou ‘democratiseren’.

Maar Washington werd al gauw ongeduldig toen duidelijk werd dat Aristide een andere definitie van ‘democratiseren’ had en aankondigde dat de staatsbedrijven niet mochten worden geprivatiseerd voordat het parlement de nieuwe wetten had goedgekeurd. Zij beschuldigde Haïti ervan dat zij zich niet aan de afspraken hield.

Via organisaties zoals de National Endowment for Democracy, U.S. Agency for International Development en de International Republican Institute financierde de VS de oppositie (Haïti’s heersende elite) met tientallen miljoenen door onder andere doodseskaders te vormen voor de omverwerping van de regering. Wetende dat ze Aristide en zijn partij Fanmi Lavalas niet konden verslaan in een vrije en eerlijke verkiezing, protesteerde ze tegen de uitkomst van de  verkiezingen van 2000 waarin Aristide overtuigend herkozen werd als president, en weigerde ze om een compromis te sluiten en mee te werken aan nieuwe verkiezingen. Daarentegen trachtte ze de regering te verlammen en eiste het aftreden van Aristide.
Hierop volgend kwamen ook de VS met beschuldigingen dat er fraude was gepleegd bij de verkiezingen en werden alle beloofde leningen en hulp met een waarde van 500 miljoen US dollar stopgezet.

Ondanks het economische embargo was Haïti toch in staat om te investeren in onder andere onderwijs. In 1990 waren er maar 34 scholen voor het voortgezet onderwijs; in 2001 waren dat er al 138. Tevens werd er een medische universiteit gebouwd in Tabarre. Ondanks dat ze de eindjes aan elkaar moesten knopen, werkte het alfabetiseringsprogramma, dat gelanceerd werd in 2001 goed. Cubaanse experts die Haïti hierbij hielpen waren er van overtuigd dat in december 2004 de alfabetiseringsgraad gedaald zou zijn tot 15 %, een klein gedeelte van wat het een decennium eerder was. Vorige regeringen hebben nooit serieus in het onderwijs geïnvesteerd en het was duidelijk dat het alfabetiseringsprogramma een bedreiging was voor de status quo. De elite wil, om overduidelijke redenen, niks te maken hebben met onderwijs…denkend aan de woorden van Fidel Castro: “Zonder onderwijs geen vrijheid”.

Toen Aristide in 2003 van Frankrijk 21 miljard dollar aan herstelbetalingen eiste voor de gedwongen rekening die Haïti had moeten betalen voor hun onafhankelijkheid en ervoor zorgde dat het algemene minimumloon in Haïti werd verdubbeld, verloren de imperialistische machten (VS, Frankrijk en Canada) hun geduld met Aristide. Hij werd in februari 2004 door een door de VS gesteunde militaire coup voor de tweede keer afgezet, ontvoerd en gedeporteerd. Hij leeft nu in ballingschap in Zuid-Afrika.

VS-mariniers bedreigen demonstranten uit de armste wijken (2004)

Het hele scenario is opvallend vergelijkbaar met de aaneenschakeling van gebeurtenissen wat leidde tot de coup tegen de Venezolaanse President Hugo Chavez in April 2002. Dezelfde organisaties uit de VS waren hierbij betrokken, en de oppositie, zoals in Venezuela, controleerde en gebruikte de media als een instrument voor destabilisatie. In beide gevallen verkondigden de leiders van de coup en Washington dat de gekozen president vrijwillig was afgetreden – wat later bleek een valse bewering te zijn.

De Verenigde Naties stuurde troepen om het land te bezetten. Een marionetten-regering werd geïnstalleerd zodat de neoliberale plannen van Washington door konden gaan. Het regime ontmantelde de milde hervormingen die Aristide had weten door te voeren, waardoor het patroon van verarming en aantasting van de infrastructuur van het land en de massale ontbossing versnelde.

De VN-vredesmissie trad in werking na de – door de Amerikanen georkestreerde – staatsgreep tegen president Aristide, eind februari 2004. Het belangrijkste objectief van de VN-missie is om de populaire oppositie, van voornamelijk Aristide-aanhangers, de kop in te drukken. Ook maakt de VN bewust vele burgerslachtoffers onder Aristide-aanhangers en is de vredesmacht slechts een drogreden voor de onderdrukking van de Haïtiaanse bevolking. Daarbij heeft de aanwezigheid van de VN tot op vandaag nog niet bijgedragen tot meer ontwikkeling in Haïti.

Tegenwoordig leeft 80% van de bevolking in extreme armoede en bezit 1% meer dan de helft van de rijkdom van het land. Wat Haïti op dit moment echt nodig heeft is dat de Verenigde Staten stopt met het opleggen van haar neoliberale plannen en stopt met de decennia lange  plundering van de Haïtiaanse samenleving. Verder moet het embargo tegen de terugkeer van de populaire Arisitide naar Haïti en het politiek verbod op zijn partij Fanmi Lavalas opgeheven worden zodat er eerlijke en vrije verkiezingen gehouden kunnen worden, waardoor de Haïtianen eindelijk kunnen beginnen met het vormgeven van hun eigen politieke en economische toekomst.

Solidariteit in de praktijk

Ook helpen?
Steun de Cubaanse dokters!

Martin Hardenbol

Onderwijs in Cuba is één van de belangrijkste vruchten van de Revolutie. Voor de Revolutie was onderwijs niet toegankelijk voor meer dan de helft van de Cubaanse kinderen, enkel de rijken konden het zich permitteren om onderwijs te volgen. In 1952 pleegde Fulgencio Batista een staatsgreep, waarna hij het land als een dictator regeerde. De Universiteit van Havana werd het centrum van anti-regeringsprotesten. Batista liet de universiteit in 1956 sluiten, en verbood hem te heropenen. De universiteit werd opnieuw geopend in 1959 na het succes van de revolutie onder leiding van Fidel Castro.

In 1960 begon de revolutionaire regering een oorlog tegen analfabetisme. Bijna een kwart van de bevolking kon daarvoor niet lezen en schrijven, tegen het einde van de campagne was het percentage analfabetisme gedaald tot 3%. Evenals de gezondheidszorg is ook het onderwijs, vanaf basis- tot hoger universitair onderwijs, geheel kostenloos voor alle Cubanen. Sinds het begin van de revolutie in 1959 is een groot aandeel van het overheidsbudget (10%) naar onderwijs gegaan.

De kwaliteit ligt vervat in het basisprincipe van de revolutie, door Fidel Castro uitgesproken: “Zonder onderwijs geen vrijheid.” Onderwijs is levensbelangrijk in het voortbestaan van het systeem. Kennis geeft mensen mogelijkheden en kansen om een vrij leven op te bouwen.

Onderwijs in Cuba

Hoe ziet het Cubaans onderwijs eruit?
De leerplicht is van 6 tot 15 of 16 jaar (einde voortgezet onderwijs). Basisonderwijs duurt zes jaar. Voortgezet onderwijs is verdeeld in ‘basis voortgezet onderwijs’ en ‘voorbereidend universitair voortgezet onderwijs’. Aan het einde van het basis voortgezet onderwijs kunnen leerlingen kiezen tussen voorbereidend universitair onderwijs en technisch onderwijs. Degenen die het voorbereidend universitair onderwijs afronden worden beloond met de ’Bachillerato’(Bachelorgraad) en hebben het recht op toegang tot de universiteit.

Technisch onderwijs is verdeeld in twee niveaus: geschoolde werker en mid-level technicus. Succesvolle afronding van beide niveaus geeft het recht op toegang tot de technische universiteit.

Hoger onderwijs geeft men op verschillende instituten en universiteiten. Recente hervormingen brachten universitair onderwijs naar het platteland en de afgelegen gebieden door middel van afstandsonderwijs (vergelijkbaar met de Open Universiteit in Nederland), om nog meer mensen toegang te verschaffen en zo het onderwijsniveau van de bevolking op te krikken. Er zijn nu 47 universiteiten, 938 afdelingen met in totaal 300.000 studenten. Meer dan de helft van de studenten tussen de 18 en 24 jaar studeert aan de universiteit.

De scholen op het platteland besteden de namiddag aan werk op het veld, de scholen in de steden sturen hun leerlingen een maand per jaar naar het platteland om de boeren te helpen. De Cubanen leren al op jonge leeftijd hoe ze grond moeten bewerken, hoe ze een groentetuintje moeten aanleggen, waarvan de gewonnen producten naar de school zelf gaan.

Hoe wordt kwalitatief onderwijs gegarandeerd?
Het gemiddelde aantal leerlingen per leraar is 13,5 voor het basisonderwijs en gemiddeld 15 voor andere onderwijsniveaus. Er wordt les gegeven in kleine groepen van maximaal twintig studenten. Leerkrachten staan dus in rechtstreeks contact met studenten. Het curriculum en de wijze van examineren zijn centraal georganiseerd en op elk niveau goedgekeurd. Reeds in het begin van de opleiding worden theorie en praktijk voortdurend verweven. Na hun studie hebben studenten dus al voldoende werkervaring. Docenten worden opgeleid in de centrale universiteiten.

Opleidingen op de universiteiten zijn toegankelijk voor alle studenten, op basis van hun kwalificaties tijdens de middelbare school. Er wordt niet met quota gewerkt, omdat Cuba ervan uitgaat dat er nooit genoeg professionals kunnen zijn. Er zijn in Cuba bijvoorbeeld 60.000 artsen, waarvan een deel werkt in ontwikkelingslanden in Latijns-Amerika en Afrika.

Een rapport van de UNESCO in 1998 toonde het hoge niveau van het Cubaanse onderwijs aan. Cubanen uit de derde en vierde klas scoorden 350 punten, 100 punten meer dan het regionale gemiddelde in de vakken taal en wiskunde. Het rapport gaf ook aan dat de score van de onderste helft van de Cubaanse studenten significant hoger was dan de score van bovenste helft van de studenten uit de andere landen uit Centraal en Midden Amerika uit de studie groep. In 2006 was er ook een toetsing in taal en wiskunde en wetenschap waaruit bleek dat de Cubaanse studenten nog steeds ver voor lopen en ver boven het regionale gemiddelde zitten in deze vakken qua niveau.

Universiteit van Havana

Hoe werkt de Federatie van Universitaire Studenten?
Het is een zeer prestigieuze organisatie waar bijna elke student vrijwillig lid van is. Op alle niveaus, van lokaal tot nationaal, worden vertegenwoordigers gekozen die het onderwijsbeleid meebepalen. De top van de FEU staat dagelijks in contact met de minister van Onderwijs. Het beleid steunt op coöperatie. Geen enkele beslissing wordt genomen zonder rekening te houden met de mening van de studenten. Bovendien zetelen momenteel zeven FEU-leden in het Cubaanse parlement.

Internationale kritiek; want in de VS leven toch heel wat Cubanen?
Natuurlijk kunnen elf miljoen Cubanen niet dezelfde mening hebben. Maar alle macht ligt uiteindelijk bij het volk zelf. Net zoals het onderwijs in handen is van de studenten.

De VS doen alles wat in hun macht ligt om Cubanen te verleiden. Er is de Cuban Adjustment Act, die Cubaanse burgers een legaal verblijf in de VS garandeert, terwijl duizenden illegale Mexicanen en Latijns-Amerikanen wegkwijnen in de zuidelijke VS-staten. Daarnaast wordt via propaganda in de media de American dream als een ideaalbeeld voorgehouden. Sommige mensen laten zich hierdoor overtuigen, maar dat is toch een zeer kleine minderheid.

Lijden studenten onder het embargo?
Het is niet slechts een embargo, maar een blokkade waar iedereen onder lijdt. De moeilijke economische omstandigheden staan de renovatie van schoolgebouwen en de aankoop van materiaal in de weg. Voor studenten is echter vooral de moderne informatica een probleem. Er zijn minder computers dan ze zouden willen en internet kunnen ze enkel gebruiken via een dure en trage satellietverbinding. De blokkade verhindert een betere verbinding.

Hoe past Cuba in de internationalisering van het onderwijs?
Er zijn programma’s voor internationale studenten. Zij komen vooral uit Latijns-Amerika, maar er zijn ook Amerikaanse studenten. Zij ontvangen gratis onderwijs en onderdak op voorwaarde dat ze daarna in hun werk de ontwikkeling van de bevolking op lokaal vlak stimuleren. Cubaanse studenten trekken zelf ook de wereld in. Zelfs aan Nederlandse universiteiten kun je dus Cubanen tegenkomen.

Bronvermelding:

http://www.ncpn.nl/archief/2005/02/cuba-ond.htm
http://unesdoc.unesco.org/images/0017/001784/178428e.pdf
http://www.cubanismo.net/teksten_nl/onderwijsinterview_ettianet.htmhttp://en.wikipedia.org/wiki/Education_in_Cubahttp://library.thinkquest.org/18355/education_in_cuba.htmlhttp://nl.wikipedia.org/wiki/Cuba_(land)#Onderwijs

http://news.bbc.co.uk/2/shared/spl/hi/guides/456900/456978/html/nn4page1.stm

Foto 1&2:

http://www.havanatimes.org/wp-content/uploads/2009/03/University%20of%20Havana%20(maycgx).jpg
http://www.unesco.org/education/asp_photo/photo_contest/01_cuba.jpg