Als Wilders op dinsdag 23 februari in Utrecht zou zijn geweest, zou hij een hartaanval hebben gekregen: Marokkanen, Nederlanders, Ghanezen, Turken, allemaal door elkaar en met elkaar. Allemaal schoonmakers die demonstreerden voor een betere CAO. ‘Allemaal in groepjes van hun eigen nationaliteit?’ – Absoluut niet! Nederlanders dansten met Surinamers op de muziek van Turkse muzikanten. Want of je nu zwart, geel of wit bent, als je in de schoonmaak werkt kom je samen met je collega’s op voor een beter loon, reiskostenvergoeding en bovenal, voor meer respect!

Edwin Vissinga

Het zal niemand verbazen dat de meeste schoonmakers niet bepaalt boven de Balkenende-norm uitkomen. Ze verdienen vaak weinig voor veel en hard werken. Om daar nog even een schepje boven op te doen, weigeren de schoonmaakbedrijven om het loon van de schoonmakers met de inflatie te laten meegroeien. De schoonmakers gaan er dus feitelijk op achteruit. Daar komt nog bij dat schoonmakers dikwijls tijdens een werkdag op meerdere plekken moeten werken. Bijgevolg zijn zij vaak de eerste paar uur aan het werk om hun eigen reiskosten te kunnen betalen. De schoonmakers komen daarom op voor een reiskostenvergoeding en een loonsstijging van 3%.

Daarnaast zetten de schoonmakers zich in voor een opleiding. Veel schoonmakers spreken slecht Nederlands en daarom is in de huidige CAO afgesproken dat nieuwe schoonmakers een vakopleiding krijgen tijdens werktijd. In ruil hiervoor is afgesproken dat zij in hun eerste jaar minder verdienen dan normaal. Nu vinden de schoonmaakbedrijven het natuurlijk geen probleem om de schoonmakers minder te betalen. Het probleem zit hem in het geven van de opleiding. Want van de 20.000 schoonmakers die vorig jaar een vakopleiding zouden moeten krijgen, hebben slechts 500(!) een opleiding gekregen.

Intimidaties
De schoonmakers zijn de verhalen en beloftes van de schoonmaakbedrijven meer dan zat. Zij pikken het niet langer! In heel Nederland zijn schoonmakers daarom in actie gekomen, met als nieuw hoogtepunt de demonstratie in Utrecht van dinsdag 23 februari. Maar het wordt de schoonmakers alles behalve gemakkelijk gemaakt om de straat op te gaan. Vrijwel iedere schoonmaker die je spreekt, geeft aan dat ze keihard worden geïntimideerd wanneer ze opkomen voor een betere CAO. Bijvoorbeeld een schoonmaker op de trein: ‘Mijn teamleider zegt dat ik minder tijd besteed aan mijn werk omdat ik met mensen praat over de acties. Ik ben daarom 60 cent per uur terug gezet.’

Ook maken de schoonmaakbedrijven dankbaar gebruik van het feit dat veel schoonmakers slecht Nederlands spreken, of dat zij hun rechten niet kennen. Een organizer verteld: ‘Het komt voor dat mensen plotseling twee contracten onder hun neus gedrukt krijgen: één waarin je akkoord gaat met minder gaat werken, de andere is een ontslag brief. Verteld wordt dat je één van beide moet tekenen, terwijl dat helemaal niet het geval is. Mensen weten simpelweg niet dat ze niets hoeven te ondertekenen.’

Strijdbaar
Maar ondanks het bedrog en de bedreigingen zijn de schoonmakers strijdbaar. Judy Lock, schoonmaker op Schiphol, vertelt: ‘Er zijn twee soorten mensen: zij die zichzelf respecteren en zij die dat niet doen. Alleen wanneer je voor jezelf op komt en je je niet laat intimideren, kun je wat bereiken.’ Gelijk heeft ze, want de schoonmaakbazen leveren niet vanzelf in.

De strijd van de schoonmakers kan daarom ook op steeds meer solidariteit rekenen. Onlangs, toen de schoonmakers in Amsterdam actie voerden, ging de ene na de andere duim omhoog. Eenmaal bij de belastingdienst aangekomen overstemden de receptionisten de schoonmakers bijna, toen er geroepen werd: ‘SCHOON GENOEG!’ Bij omstanders zijn er  al zoveel solidariteitsboodschappen op schoonmaakdoekjes verzameld, dat de schoonmakers daarmee op 23 februari bijna de halve stationshal in Utrecht konden opvullen.

Intussen zeggen de schoonmaakbedrijven (die gemiddeld zo’n 8% winst maken) niets te kunnen doen: ‘Er is geen geld, ga maar naar de opdrachtgevers toe.’ Maar de opdrachtgevers die schoonmaakcontracten betalen, maken duidelijk dat zij niet verantwoordelijk zijn voor de CAO in de schoonmaakbedrijven. Beide partijen dragen dus schuld, maar niemand wil deze op zich nemen. Laten we daarom hopen dat stoffige kamers, volle prullenbakken en stinkende gebouwen de schoonmaakbedrijven en opdrachtgevers snel wat creatiever zullen maken.

Werkdruk
De verhalen van de schoonmakers liegen er niet om. Iedere keer opnieuw wanneer je met een schoonmaker spreekt, denk je: ‘Nu heb ik alles gehoord, nu kan het echt niet erger!’ Tot je met de volgende schoonmaker in gesprek komt. Een voorbeeld is de torenhoge werkdruk waarmee zij te kampen hebben. Een schoonmaker in de buurt van station Den Haag-Centraal vertelt: ‘Om een trein schoon te maken, hebben we 30 minuten nodig, maar we krijgen er maar 15’. Tegelijkertijd wordt het aantal mensen steeds verder terug gebracht. Waar eerst vier à vijf mensen werkten, werken er nu nog maar drie. Voor iedereen die zich dus afvraagt waarom de treinen zo vies zijn, terwijl de schoonmakers zich uit de naad werken, weet nu dus waarom!

Naast de hoge tijdsdruk, is het werk ook fysiek zwaar. In de treinen moeten de schoonmakers bijvoorbeeld constant door hun knieën om de prullenbakken leeg te halen. Niet voor niets hebben veel schoonmakers daarom last van hun schouders, rug, knieën, en andere gewrichten. Een schoonmaker die voor een bank werkt, merkt op: ‘Wij hebben een van de hoogste ziekteverzuimen in Nederland. En dan vraagt men zich af hoe dat komt!’

Race to the bottom
Op andere plekken is dat niet anders. De concurrentie onder schoonmaakbedrijven is moordend, wanneer gevochten wordt om een contract binnen te halen. Wordt er daarbij bezuinigd op de winsten van de schoonmaakbedrijven? Absoluut niet! Het drukken van de kosten komt volledig op de schouders van de schoonmakers terecht: minder schoonmakers, een onmogelijk hoge werkdruk, een lage beloning, enzovoort. Het gevolg is dat het werk steeds sneller moet en dat er bepaalde werkzaamheden simpelweg niet meer gedaan kunnen worden. Niet voor niets spreekt de schoonmaakbond van een ‘Race to the bottom.’

Het zal menig treinreiziger al zijn opgevallen: van tijd tot tijd stromen de pullenbakken helemaal over, er kan niets meer bij. Ook de bezoekers van de belastingdienst zullen het ‘Schoon Genoeg!’-logo gezien hebben. In heel Nederland zijn de schoonmakers de manier waarop zij behandeld worden meer dan zat en komen zij op voor een betere CAO.

De schoonmakers zetten zich in voor een reiskostenvergoeding, een betere beloning en meer respect. Het feit dat ze veel reiskosten moeten maken om zich gedurende een werkdag van locatie naar locatie te verplaatsen, dient hierbij meegenomen te worden. Het wordt tijd dat de schoonmaaksector eens serieus genomen wordt. Iedere schoonmaker heeft zo zijn of haar verhaal over de misstanden in de sector. Daarom zijn de schoonmakers op 23 februari in actie gekomen. En dit zal niet het laatste zijn wat we van de schoonmakers gehoord hebben!

Popularity: 1% [?]

De vakbond van schoonmakers organiseert komende dinsdag (23 februari) een landelijke staking. De actie vindt plaats op het Jaarbeursplein in Utrecht om 12.00 uur. De redactie van Voorwaarts! publiceert bij deze de oproep van de organizers van de schoonmakers.

Redactie

Beste mensen!

In de afgelopen weken is de Vakbond van Schoonmakers veel in het nieuws geweest. Er waren stakingen op verschillende plaatsen in het land. Trein en station schoonmakers namen het voortouw en legden al verschillende malen het werk stil, op Amsterdam CS leek het wel de avond na koninginnedag, één grote troep. Ze namen hun collega’s in kantoren, universiteiten en ziekenhuizen op sleeptouw, demonstreerden op de Dam, stonden zij aan zij met studenten in hun protesten en trokken door het land.

De lobby’s van verschillende grote opdrachtgevers werden bezocht, bezet en opgeluikt door actievoerende leden van de Vakbond van Schoonmakers, van ABN Amro tot Robeco en van de ING tot WTC. Ondertussen werden bij iedere actie meer schoonmaakdoekjes met solidariteitsbetuigingen verzameld van mensen uit het land, ze werden aan elkaar genaaid, met als resultaat dat de doek nu al bijna 10 bij 10 meter groot is!

In de afgelopen tijd is er veel ondernomen, vaak met uw steun, maar we zijn er nog niet. De Vakbond van Schoonmakers bereid zich voor op de knock out fase van de strijd tegen werkgever en opdrachtgever.

Op dinsdag 23 februari slaan wij opnieuw toe! Landelijke staking (zie bijlage).

Onze leiders en activisten van de Vakbond van Schoonmakers zouden het allen zeer op prijs stellen als jullie ons kunnen komen versterken!

Dinsdag 23 februari

12:00

Utrecht, Jaarbeursplein

Strijdbare groet,

De organizers Vakbond van Schoonmakers Amsterdam

Ashna Kamta

Willem Dekker

Herrie Hoogenboom

Rebeca Pabon

Popularity: 1% [?]

Actievoerende schoonmakers op Schiphol hebben landelijke bekendheid gekregen. Eindelijk komen de grote problemen in de schoonmaakbranche eens naar buiten en wordt het duidelijk hoe slecht het personeel in deze sector behandeld en betaald wordt. FNV-organizer Willem Dekker (26) is twee jaar werkzaam in de schoonmaaksector en was actief betrokken bij de Schiphol-acties. Momenteel houdt hij zich bezig met de strijd voor een betere schoonmaakcao.

Annabelle Schouten en Mark Jan Smit

Actie van schoonmakers op Schiphol

Tijdens zijn studie werkte Willem Dekker in 2004 in een supermarkt achter de kassa. Hij kreeg een nulurencontract. Met andere woorden, hij kon er van de één op de andere dag weer uitgegooid worden. Vier jaar lang heeft hij zo’n contract gehad. Vrijwel meteen is Dekker lid van de vakbond geworden. Reacties vanuit de vakbond op Dekkers langdurige nulurencontract waren: dat kan niet, dat hebben wij niet zo afgesproken. ‘Dat kan dus wel als niemand wat doet’, vertelt Dekker.

Kassa 5
Het was moeilijk om het supermarktpersoneel warm te krijgen voor de vakbond. Daarvoor veranderde de samenstelling van het personeel te snel. Toch stond Dekker niet stil. Hij heeft een aantal mensen lid van de bond weten te maken en voor de site van FNV Bondgenoten schreef hij een anonieme column onder de naam ‘Kassa 5’ waarin het personeelsbeleid in de supermarkten aan de kaak gesteld werd. ‘In het begin was ik vooral bezig met de punten uit de CAO die overtreden werden”, aldus Dekker, “maar je moet uitgaan van wat de mensen bezig houdt. Mijn grote droom is nog altijd een staking bij de kassa’s. Nog nooit vertoond!’

FNV Jong
Dekker trad toe tot FNV Jong, toen deze in 2005 opgericht werd. In FNV Jong is Dekker mede verantwoordelijk voor de zogenaamde flexinspecties in de supermarkten. Doel hiervan was om onderzoek naar het flexwerk te doen en wat jongeren hiervan vinden door met hen te praten. In de periode dat Dekker actief was binnen FNV Jong is hij voor het eerst in aanraking gekomen met organizing-campagne binnen de FNV. FNV Jong ondersteunde die campagne en was aanwezig bij de acties. Maar verder is FNV Jong vooral een netwerk. Het heeft geen eigen leden en functioneert meer als een soort denktank.

Mensen activeren
Maar Dekkers werkzaamheden bij FNV Jong waren wel het opstapje naar een functie als organizer bij FNV Bondgenoten, en wel bij de sector schoonmaak, waar hij rond de jaarwisseling 2007/2008 aan de slag kon. Voor de eerste schoonmaakcampagne werd een extra organizer gevraagd. ‘Ze vroegen mij omdat ik vaak bij de acties aanwezig was, ik kende de campagne en de mensen’, aldus Dekker.

Maar hoe begin je als kersverse organizer? Dekkers eerste objecten waren de universiteitsterreinen op de Uithof in Utrecht en Fortis. Organizers uit de handel die daar ook aanwezig waren, hadden reeds netwerken opgebouwd waar Dekker gebruik van kon maken. Hij begon met het bezoeken van de schoonmakers tijdens de koffiepauzes en voerde vele gesprekken met hen. Proberen hen bij het cao-traject te betrekken was één van de doelen. Maar het is veel belangrijker om de mensen actief te krijgen. ‘We zijn er niet alleen om informatie te verstrekken, maar om mensen te activeren’, vertelt Dekker. “Je kijkt steeds: wie zijn de leiders? Het maakt niet uit of hij of zij lid van de bond is of niet.”

Beweging op Schiphol
Afgelopen jaar kwamen de acties van de schoonmakers op Schiphol landelijk in het nieuws. Dit feit alleen al is een grote overwinning. De meeste mensen hebben geen idee wat het werk van de schoonmakers precies inhoudt omdat de meeste kantoren ‘s avonds schoongemaakt worden wanneer het personeel al lang en breed thuis zit. ‘Mijn vader werkt op Schiphol’, vertelt Dekker. ‘Na de acties en de staking kijken de mensen daar nu anders tegen de schoonmakers aan.’

Hoe zijn ze erin geslaagd om het schoonmaakpersoneel op Schiphol zo massaal op de been te krijgen? De organizers begonnen met onderzoek, contacten leggen en de kantines binnengaan. ‘Dat was de zogeheten ‘Blitzweek’’, aldus Dekker. ‘We gingen tussen de mensen zitten. De boodschap was: word lid, word actief. We spraken met de mensen en de lidmaatschapsformulieren lagen op tafel.’ Heel laagdrempelig dus. Ook bezoeken de organizers mensen thuis. Dit geeft een goed inzicht in hun thuissituatie Vervolgens is er een bijeenkomst georganiseerd met de leiders en activisten onder de schoonmakers.

Vanuit deze basis zijn de acties op Schiphol ontstaan. De leiding van de schoonmaakbedrijven op Schiphol probeerde uit alle macht de angel uit de acties te trekken door medewerkers te intimideren en leugens te verspreiden. Maar wanneer je een goede basis hebt opgebouwd, kun je mensen in beweging krijgen. Dekker: ‘De mensen zijn over hun angst heen te helpen door ze boos te krijgen.’ Het resultaat mag er zijn: de schoonmakers raken steeds beter georganiseerd. Op de actiedag tegen de verhoging van de AOW-leeftijd legden zij op diverse plekken het werk neer.

Een ander resultaat is dat het vakbondswerk bruggen slaat tussen verschillende culturen. Dekker vertelt: ‘Via de vakbond brengen we die mensen bij elkaar. Staken is volgens mij de beste vorm van integratie.’ Samen strijden Ghanezen, Marokkanen, Kaapverdianen en anderen voor hun rechten.

Schoonmaken is een vak
De organisatiegraad in de schoonmaaksector is met een kleine 10% niet erg hoog. Wat verder opvalt, is dat een overgrote meerderheid allochtoon en vrouw is. Jongeren zijn daarentegen niet in grote getale te vinden in de schoonmaaksector. Een toenemend aantal werkt op uitzendbasis.

In de schoonmaaksector spelen allerlei issues. Door de vele uitbestedingen is er veel concurrentie. Opdrachten worden voor een zeer scherpe prijs aangenomen. Dat betekent een hoge druk op de kosten, waarvan de loonkosten de belangrijkste zijn. Werkdruk en de lage beloning zijn dan ook twee belangrijke issues waarop de sector zeer slecht scoort. Er zijn schrijnende gevallen voorgekomen van zieke werknemers die niet geloofd werden en eerst op het werk moesten verschijnen om aan te tonen dat ze daadwerkelijk ziek zijn. Daarnaast bestaat er een gebrek aan respect voor de schoonmakers vanuit de leiding, de opdrachtgevers en het kantoorpersoneel. Een ander belangrijk issue zijn de gespreide werktijden. Schoonmakers die acht uur per dag maken beginnen vaak om acht uur ’s ochtends en zijn pas om negen uur ’s avonds thuis omdat ze dan hier twee uur werken, dan daar anderhalf uur, e.d. FNV Bondgenoten heeft een duidelijke eis: een aaneengesloten werkdag van acht uur. Dekker: ‘We willen van schoonmaken weer het vak maken dat het is.’

Schoon genoeg!
De campagne Schoon genoeg! stelt dit centraal. Schoonmakers hebben schoon genoeg van de misstanden, de werkdruk, de respectloze behandeling. Onderdeel van de campagne is een fatsoenlijke cao. FNV Bondgenoten eist: 3% loonsverhoging (de schoonmaaksector maakt ondanks de crisis nog steeds 7% winst), reiskostenvergoeding, taalcursus Nederlands voor iedereen, schoonmaakcursus onder werktijd en een betere behandeling van zieke werknemers.

Steunbetuigingen vormen de grootste poetsdoek

Onlangs is het ultimatum aan de schoonmaakwerkgevers verlopen om de eisen van FNV Bondgenoten in te willigen. De afgelopen tijd hebben op diverse plekken (Amsterdam, Groningen et cetera) acties en stakingen plaatsgevonden, zowel gericht op de werkgevers als op de opdrachtgevers. Onderdeel van de acties is proberen in het Guinness Book of Records met de grootste poetsdoek ter wereld. Aan voorbijgangers wordt gevraagd een doekje te signeren en al deze doekjes worden aan elkaar genaaid. Ook Dekker is volop betrokken bij de acties als organizer van FNV Bondgenoten in de schoonmaaksector. Maar als echte organizer onderstreept hij het cruciale belang van de actiebereidheid op de werkvloer zelf, want de bond is er niet voor de werknemers, maar de werknemers zelf vormen de bond. ‘Het zal van de mensen zelf afhangen of we gaan winnen.’

Lees meer over de campagne Schoon genoeg!

Popularity: 30% [?]

Collega’s klagen. Een reorganisatie dreigt. En jij denkt: wat nu? Je kunt gaan zitten afwachten of je kunt de strijd aangaan. Samen met die klagende collega’s. Dat is wat Bart Plaatje, inmiddels werkzaam als FNV-organizer Handel op zijn werkplek heeft gedaan. Bij het distributiecentrum (DC) van Super de Boer in Beilen wist hij de werkvloer succesvol in beweging te krijgen. Hiermee is hij in feite één van de grondleggers van organizing in Nederland, zonder dat hij zich daar eerst van bewust was.

Annabelle Schouten en Mark Jan Smit

Het was in 2004 dat het balletje ging rollen bij het DC van toen nog Laurus. Plaatje was daar al tien jaar in dienst als voorman toen er een reorganisatie op touw werd gezet. De sfeer op de werkvloer raakte verpest. Het leek erop dat sommige medewerkers weggepest werden. Plaatje was al jarenlang lid van de bond en besloot om te kijken of hij via de kadergroep van het DC iets zou kunnen doen aan de problemen op de werkvloer. Hij stelde een lijst van problemen op en werd uiteindelijk gekozen als kaderlid.

Bart Plaatje, FNV-organizer Handel

Eerste overwinningen
De bestaande kadergroep deed niet veel en maakte al snel plaats voor een andere. Dit waren allemaal nieuwe kaderleden, mensen die stevig in hun schoenen stonden en op de hoogte waren van wat er onder de 500 medewerkers op de werkvloer leefde.
De reorganisatie kwam, maar tegelijkertijd werd bekend dat de topman van Laurus een bonus van 1 miljoen euro zou meekrijgen. ‘”Staken!” dachten we eerst’, vertelt Plaatje. ‘Maar de kans was groot dat het bedrijf failliet zou gaan. Dan maar anders aanpakken.’ Samen met vijf andere kaderleden zette hij een ludieke actie op. Ze schreven een brief aan de topman en verzamelden aan de poort handtekeningen met het voorstel om de helft van zijn bonus in te leveren ten gunste van de ontslagen medewerkers. Bij de overhandiging van de brief op het hoofdkantoor in Utrecht was er volop pers aanwezig.
Het feit dat de vakbondsactivisten niet gekozen hadden voor een harde staking en dat ze de actie op hun vrije zaterdag hadden gevoerd, zorgde voor veel sympathie. Resultaat was dat de bonus binnen twee weken geheel van de baan was. Daarnaast werden alle problemen die de kadergroep verzameld had, opgelost. Nog een overwinning: het aantal nieuwe vakbondsleden nam toe en de organisatiegraad liep richting de 60%.
Na de reorganisatie dreigde sluiting van het DC, toen ABN Amro het bedrijf wilde opsplitsen. Er brak een wilde staking uit. 60 vrachtwagens legden het DC lam. Resultaat was dat de opsplitsing van Super de Boer van de baan was.

Terug naar actie
Vanaf dat moment groeide de kadergroep, zowel in omvang, in structuur en organizing-bewustzijn. In het DC ontstond een netwerk van contactpersonen op elke afdeling. Daarnaast was er geregeld contact met de leidinggevenden van het DC. Plaatje: ‘Dat ging een halfjaartje goed. Maar we merkten dat er steeds minder problemen van de werkvloer opgelost werden.’
Er speelde van alles: de zaterdagtoeslag, het slordig omspringen met medische informatie, het dreigen met uitbesteding van het werk van de vrachtwagenchauffeurs. De kadergroep vond het weer tijd worden voor actie. Op een bijeenkomst van 30 mensen werd besloten een staking voor te bereiden. ‘Tot op de dag van vandaag weet de directie niet wie deze 30 waren’, aldus Plaatje.
De dag daarna hielden deze 30 hun collega’s bij de poort tegen en legden hen uit wat er aan de hand was. Tientallen vrachtwagens blokkeerden de deuren. ’s Middags om 13.00 waren alle eisen ingewilligd.

Uitzendkrachten
Bij het DC werken veel uitzendkrachten. Die krijg je toch heel moeilijk georganiseerd? ‘Er kwamen een aantal uitzendkrachten naar ons toe met problemen. Wij hebben gezegd: maak mensen lid. Dan kunnen we wat doen’, vertelt Plaatje. De uitzendkrachten kwamen bijeen en de kadergroep nam Adecco onder handen. Nu kunnen uitzendkrachten diploma’s halen om hun positie op de arbeidsmarkt te vergroten. Plaatje legt het verband met de mensen in vaste dienst. ‘Uitzendkrachten zijn kwetsbaar. Hun positie moet beter worden. Dat is ook in het belang van de vaste mensen: hoe sterker uitzendkrachten staan, hoe sterker zij zelf staan.’ Concreet uit zich dat in de afspraak dat uitzendkrachten die langer dan drie maanden in dienst zijn, en lid van de bond zijn, niet zomaar naar huis gestuurd mogen worden zonder opgaaf van reden.
De uitzendkrachten van het DC hebben zelf ook actie gevoerd, een petitie om een toeslag ook voor hulpkrachten te laten gelden in de cao. ‘Dit is één van de eerste cao’s met gelijke rechten voor vaste en tijdelijke krachten’, zegt Plaatje.

Organizing?
Dat zijn grote successen. Super de Boer heeft nu serieus rekening te houden met de DC’s, en niet alleen deze supermarkt. Ook bij de Jumbo, Albert Heijn komt de werkvloer in beweging. Het toont de kracht aan van organizing. Plaatje: ‘Na de wilde staking zei een vakbondsbestuurder: “Dit lijkt wel organizing”. Op internet hebben we opgezocht wat organizing precies is. Dit is dus echt vanaf de werkvloer ontstaan.’ Organizing gaat niet alleen over een cao, maar juist over problemen op de werkvloer. Het gaat uit van een gezamenlijke strijd van de werknemers in plaats van een strijd van de bond voor de werknemers. Het staat haaks op het servicemodel dat uitgaat van de bond als dienstverlener.
FNV Bondgenoten en de Abvakabo hebben diverse organizing-projecten lopen. FNV Bouw en andere bonden denken erover na om hetzelfde op te zetten.

Jongeren
In organizing ligt ook de sleutel om jongeren te bereiken. ‘De jongeren van nu zijn niet anders dan de jongeren van vroeger’, zegt Plaatje. ‘Een jongere wordt geen lid van een bond omdat er ergens in Utrecht een kantoor staat, of omdat de bond een mooie website heeft met veel informatie.’ Een jongere wordt alleen lid wanneer hem iets geboden wordt. Het gaat erom jongeren te leren op te komen voor hun rechten. Dat is waarmee de vakbond een verschil kan maken.
Je hoort vaak van mensen: “Lid worden van de bond heeft toch geen zin, want ze doen toch niets voor mij”. ‘Daar gaat het mis’, volgens Plaatje. Het is de vergadercultuur in dure kantoorpanden. ‘We gaan zitten praten met mensen die het allemaal met elkaar eens zijn. Zo hoort de bond niet te werken. De bond is de werkvloer, de bond ben je zelf samen met je collega’s. Het is eigenlijk gewoon ouderwets vakbondswerk.’

Popularity: 100% [?]

Schoonmakers vanuit heel Nederland kwamen zaterdag 12 december bijeen om te discussiëren over de misstanden in hun sector. Intimidaties, hoge werkdruk en lage lonen, alles passeerde de revue. Nadat de week voorgaand aan het congres ook nog de cao-onderhandelingen mislukten, kwam op het congres één ding duidelijk naar voren: de schoonmakers hebben schoon genoeg van de manier waarop schoonmaakbedrijven met hen omgaan.

CJB Amsterdam

Ziek? Morgen gewoon aan het werk!
Uit de verhalen op het congres blijkt dat de schoonmaaksector vol misstanden zit, zoals: een veel te hoge werkdruk, een te laag loon, intimidaties. Met het congres wilden de schoonmakers dan ook vooral aandacht vragen voor de problemen in hun sector door eens een keer hun verhaal te kunnen doen en door hun witboek over de crisis in de schoonmaaksector.

Verhalen van de schoonmakers zijn schokkend: mensen die nog herstellende zijn van een operatie van drie dagen eerder, worden gewoon door de bedrijven opgeroepen en aan het werk gezet. Of iemand die de Mexicaanse griep heeft, moet ondanks alle commotie rond de ziekte gewoon aan de slag, in een ziekenhuis nota bene!

The race to the bottom
Het is het gevolg van de hoge werkdruk die ontstaan is door, wat het witboek noemt, de ‘race to the bottom’ in de schoonmaaksector: doordat bedrijven constant willen bezuinigen op het schoonmaakwerk laten zij de verschillende schoonmaakbedrijven tegen elkaar opbieden. De prijzen die hieruit voortkomen zijn zo laag dat het simpelweg onmogelijk is om fatsoenlijk schoon te maken.

Een voorbeeld hiervan is het schoonmaakwerk in treinen. In eerste instantie lijkt alles wel schoon te zijn maar dat is het niet. Een schoonmaker op het congres vertelt dat er in amper 10 minuten drie treinen helemaal moeten worden schoongemaakt, een onmogelijk opgave! Dat de treinen dan ook niet schoon zijn, ligt niet aan de schoonmakers, maar aan de opdrachtgevers en schoonmaakbedrijven.

Intimidaties en slechte werkomstandigheden
De gigantische concurrentie leidt niet alleen tot slechte kwaliteit van het schoonmaakwerk, maar ook tot belabberde arbeidsomstandigheden. Niet voor niets zit 10% van de schoonmakers bij NedTrain, het onderhoudsbedrijf van spoorwegmateriaal, ziek thuis en worden schoonmakers elders in het land vaak ziek de werkvloer opgestuurd.

Daarnaast maken schoonmaakbedrijven vaak dankbaar gebruik van het feit dat veel schoonmakers slecht Nederlands spreken of slecht bekend zijn met hun rechten. En als schoonmakers zich beginnen te organiseren, dan worden ze vaak bedreigd of geïntimideerd. (‘Is dat jouw handtekening op die petitie? Je kunt hem nu nog weg halen…’)

Cao-onderhandelingen
De schoonmakers hebben daarom op verandering ingezet bij de cao-onderhandelingen. Ze eisen een lagere werkdruk, een vakopleiding voor schoonmakers, zodat iedereen Nederlands kan leren, 3% meer loon, een reiskostenvergoeding en geen bedreigingen en intimidaties meer.

Het antwoord van de werkgevers was echter zo voorspelbaar dat het eigenlijk amper nodig is het nog te vermelden: het is crisis en er is geen geld voor meer loon of een reiskostenvergoeding. En wat de opleidingen betreft, die worden al gegeven. Daar moeten we bij zeggen dat van de 20.000 mensen die vorig jaar recht hadden op een vakopleiding, het fenomenale aantal van 367 ook daadwerkelijk de opleiding heeft gehad.

Schoon genoeg!
De schoonmakers hebben dus meer dan genoeg van de woorden van hun werkgevers. De schoonmaakbedrijven maken nog steeds tussen de 4 à 8% winst. Dus crisis of geen crisis, er is genoeg geld bij de schoonmaakbedrijven. Zoals schoonmaker Ad van der Schaaf het zo mooi zei: ‘Zolang er nog 8% winst gemaakt wordt, kunnen wij ook nog 8% loonsverhoging eisen!’

Vakbondsbestuurder Ron Meyer werd daarom ook gevraagd wat de bond nu zou gaan doen. Zijn antwoord was heel bescheiden: ‘Dat ga ik niet bepalen, maar dat gaan de schoonmakers vandaag zelf doen.’ Een stemming of discussie was echter niet noodzakelijk. Direct volgend op zijn uitspraak kwam er uit de hele zaal een massaal geroep: ‘Actie, actie, actie!’ De boodschap is dus duidelijk: de schoonmaakbedrijven mogen hun borst nat maken!

Popularity: 2% [?]

Opnieuw hebben (ontslagen) medewerkers van Henk ten Hoor op vrijdag 11 december  (koopavond) actie gevoerd. Zoals aangekondigd vond de actie als vervolg op het protest bij het hoofdkantoor op 30 november plaats bij één van de 85 filialen om zo ook klanten van de kledingwinkel op de hoogte te stellen. Winschoten was deze keer de locatie. De actie kon rekenen op veel sympathie van het winkelend publiek.

“Zo gaat het overal”, was een veel gehoorde opmerking. Mensen herkennen het van hun eigen werksituatie. Als een baas je niet meer nodig heeft, word je gewoon gedumpt en ingeruild voor een jongere (en dus ook goedkopere) medewerker. Want Henk ten Hoor – net uit de rode cijfers – wil blijven groeien en nieuwe filialen openen. “Zo ga je toch niet mensen om? Nou, daar koop ik niks meer”, aldus een passerende vrouw. Bij een bord dat de actievoerders hadden neergezet voor voorbijgangers om hun mening achter te laten bleef een jongen op de fiets staan. Hij blijkt ook lid van de FNV te zijn en wil zich aansluiten voor volgende acties.

Wil de echte boef opstaan?
Niet alleen vanuit het winkelend publiek kwam sympathie, ook het personeel van een aantal andere kledingwinkels steunde het protest. Eén van de ontslagen Henk ten Hoor-medewerkers liep een aantal zaken binnen waar ze collega’s kent. Die vertelden dat sommige werkgevers zover gaan om mensen op staande voet te kunnen ontslaan dat ze spullen in hun tassen stoppen en hen beschuldigen van diefstal.

Even later blijkt dat dit soort praktijken ook bij Henk ten Hoor plaatsvinden. Een 23-jarige medewerkster kreeg gisteren te horen dat ze op staande voet was ontslagen omdat ze iets gestolen zou hebben. De verkoopdirecteur die haar hiervan heeft beschuldigd heeft geen enkel bewijs, maar maakte haar gewoonweg voor leugenaar uit toen zij zich probeerde te verweren. Wie is hier nu de echte boef? Deze jonge vrouw met twee kinderen die net aan een opleiding wilde beginnen, staat door deze valse beschuldiging zonder ook maar ergens recht op te hebben op straat. Dat is geen boevenwerk, dat is gewoon misdadig.

Vakbondsmacht!
De strijd gaat dus door. Ook deze keer waren CJB en NCPN aanwezig uit solidariteit. Werknemers die de moed hebben om in verzet te komen tegen deze wanpraktijken van werkgevers verdienen onze steun en onze inzet. In het o zo ondernemersvriendelijke klimaat van het kapitalisme lijkt alles geoorloofd voor werkgevers, terwijl degenen die het werk doen en voor de opbrengsten zorgen steeds meer moeten inleveren en steeds meer moeten buigen. Het enige antwoord daarop is: een vakbondsmacht opbouwen en de strijd aangaan.

Binnenkort volgt bij een ander filiaal een nieuwe actie. En ook al zijn deze 18 ontslagen niet meer terug te draaien, het is een signaal aan deze directie (en aan alle andere): het is genoeg. Tot hier en niet verder.

Popularity: 95% [?]

“Wat eisen we? Een sociaal plan!!!” Dit riepen 25 medewerkers van de Drentse textielketen Henk ten Hoor op maandag 30 november bij het hoofdkantoor in Hoogeveen. Met Scream-maskers en protestborden voerden zij actie voor een sociaal plan voor 18 collega’s die als gevolg van een reorganisatie ontslagen zijn. De directie weigert vooralsnog op die eis in te gaan. Reden voor actie! CJB en NCPN waren aanwezig uit solidariteit.

De actievoerders kwamen van ongeveer tien verschillende filialen. Een groot deel van hen werkt er inmiddels meer dan twintig jaar. En dan opeens ligt er een koude brief op de deurmat dat hun “arbeidsovereenkomst om bedrijfseconomische redenen wordt beëindigd”. De directie dacht handig de Wet melding collectief ontslag te omzeilen door medewerkers dusdanig te intimideren dat ze een vaststellingsovereenkomst ondertekenden.

Ook ontvingen de ontslagen medewerkers bericht dat ze “vrijgesteld zijn van arbeid”, oftewel: ze hoeven niet meer te komen. Terwijl de directie deze mensen heeft ontslagen, ontstaan er allerlei problemen in de winkels omdat het werk toch gedaan moet worden. Eén van de actievoerders, niet ontslagen, maar aanwezig uit solidariteit, vertelt: “Deze week staan ik en een andere collega er alleen voor.” Of personeel uit andere filialen mag komen opdraven in andere, verder gelegen filialen. Wie daar iets van zegt, krijgt te maken met intimidatie.

Maar deze vrouwen pikken het niet langer. Boos, heel boos zijn ze. “Ja, we worden te oud”, vertelt een vrouw. “Ze hebben liever meisjes van 16 die helemaal geen ervaring hebben en veel goedkoper zijn”.

De belangrijkste eis is dat er voor de 18 ontslagen medewerkers een sociaal plan komt. Henk ten Hoor beweert daar geen geld voor te hebben, maar opent ondertussen wel vrolijk nieuwe filialen in andere delen van het land. Andere eisen zijn: afschaffen gedwongen winkelnering, gelijk werk gelijk loon, maaltijdvergoeding aan iedereen betalen conform cao, geen verdringing van reguliere arbeid door BBL (Beroeps Begeleidende Leerweg)-contracten, in alle winkels een gekwalificeerde praktijkopleider aanwezig, BBL’ers goed begeleiden en niet alleen de winkel laten staan, openen en of sluiten.

Na lang aanbellen en kloppen op de deuren van het hoofdkantoor in Hoogeveen mocht Gea Lotterman, bestuurder Handel, even naar binnen om het eisenpakket te overhandigen aan de directie. Ze zei net zolang door te gaan met de acties totdat de eisen zijn ingewilligd. Eén van de hoge piefen vatte dit op als een “bedreiging”. “Ik zie het als een belofte”, aldus Lotterman.

De komende tijd, met de feestdagen in aantocht, zullen er prikacties volgen bij de diverse filialen in Friesland, Groningen, Drenthe en Gelderland. Om te laten zien dat het hen menens is, brachten de “Screamers” gemaskerd en al na de actie bij het hoofdkantoor nog even een bliksembezoek aan een filiaal in Beilen. Want die belofte staat: “We blijven komen tot we het gelijk aan onze kant krijgen. Wat ons betreft is de strijd nog maar net begonnen!”

Wie niet HOORen wil, moet maar voelen!

Bekijk het item van TV Drenthe

Popularity: 1% [?]

ASSEN – Duizenden vakbondsleden demonstreerden zaterdag 21 november in de TT Hall Assen tegen de AOW-plannen van het kabinet. Met de Groningse smartlappenformatie Diep Triest werd het een feestelijke ochtend, waarbij ook Sinterklaas zijn gezicht nog even liet zien. Ook leden van de NCPN en CJB waren aanwezig.

Foto: RTV Noord

Matthijs Dröge

Het parkeerterrein van de TT Hall stond vol met tientallen bussen, die actievoerders van overal uit het noorden gratis naar Assen vervoerden. Van Heerenveen tot Emmen, alles was vertegenwoordigd. Het was dan ook geen wonder dat de TT Hall behoorlijk vol stond. RTV Noord sprak van “enkele duizenden” aanwezigen. Coördinator Ad de Vos liet Radio Noord weten dat hij “zeer tevreden” was met de opkomst.

De stemming binnen was feestelijk, vooral dankzij de muziek van Diep Triest. De Groningers coverden natuurlijk alle bekende meezingers. Nummers van André Hazes, Guus Meeuwis en Dries Roelvink passeerden de revue, waardoor de zaal binnen de kortste keren op z’n kop stond.

De feeststemming werd om de zoveel tijd onderbroken door sprekers van FNV, CNV en zelfs een Duitse vakbondscollega. Zij typeerden minister Donner als een “rovershoofdman” en een “dief in de nacht” die probeert keihard te bezuinigen op degenen die het langst en het hardst gewerkt hebben. Ook de Partij van de Arbeid werd niet ontzien: “Wouter Bos deed vijf jaar geleden met ons mee op het Museumplein, maar nu heeft hij ons de rug toegekeerd.” De Duitse gast beëindigde zijn toespraak met een oproep op meer internationaal verzet “tegen het kapitaal en de politiek”.

Zelfs Sinterklaas had nog tijd over in zijn drukke schema om zijn rode hart te laten spreken. De goedheiligman werkt zelf al eeuwen lang door, maar voelde zich toch geroepen om met zijn Pieten de vakbondsstrijd te steunen. “Ik was in mijn Spaanse castillo wel heel erg geschrokken toen ik hoorde dat de AOW-leeftijd omhoog gaat,” vertrouwde hij de aanwezigen toe.

Die lieten zelf duidelijk merken wat ze de komende tijd van de vakbeweging verwachten: elke toespraak en elke smartlap van Diep Triest werd toegejuicht met kreten van “Actie! Actie!” Deze zaterdag bleek dan ook dat de vakbeweging ondanks alle aanvallen de afgelopen tijd nog springlevend is, en dat duizenden mensen bereid zijn om de straat op te gaan om de AOW-leeftijd op 65 te behouden. Ook als de Sint weer in Spanje zit, zullen we ongetwijfeld nog meer van hen horen.

Het is dan ook wel duidelijk dat er de komende tijd nog meer meer actie tegen de AOW-plannen nodig is. Ook in de rest van het land werd gedemonstreerd. Niek Stam, bestuurder van FNV Bondgenoten in de haven, nam in Rotterdam vast een voorschot door te pleiten voor een 24-uursstaking. Als zulke oproepen in heel Nederland in de praktijk worden omgezet, dan kan de verhoging van de AOW-leeftijd nog wel eens slecht uitpakken voor rovershoofdman Donner en windvaan Bos.

Nog meer verslagen vanuit het hele land

Popularity: 1% [?]