Op verschillende plaatsen doet de NCPN mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Zo ook in Amersfoort. De partij heeft een 20-puntenprogramma opgesteld dat openstaat voor inbreng van de Amersfoorters. Speerpunten zijn: bedrijven terug in gemeenschapshanden en de democratie terug in de gemeenten. Cabaretier en buschauffeur Bert Koster voert de lijst aan.

Annabelle Schouten

Bert Koster voert de lijst aan voor NCPN Amersfoort

Wat de NCPN voorlegt aan de bevolking van Amersfoort is een programma van deprivatisering en vergroting van de zeggenschap op lokaal niveau. Of het nu gaat om water, energie, openbaar vervoer, afval, gezondheidszorg, de marktwerking faalt. Al deze diensten moeten weer openbaar worden.

In het 20-puntenplan staat verder: ‘Breng zoveel mogelijk bestaande en nieuw op te zetten bedrijven onder het beheer van de gemeente en delegeer verantwoordelijkheid naar de gemeenteraad, vakbond en belangenorganisaties.’ Opvallend punt is het plan voor de oprichting van een volksbank – als reactie op de miljardenverslindende reddingsoperaties van dit kabinet.

Een ander punt is de zeggenschap van burgers. Een rood potloodje hanteren één keer in de vier jaar is niet voldoende voor betrokkenheid. De NCPN pleit voor referenda vanaf 16 jaar. Daarnaast vindt de partij dat de gemeente mensen mogelijkheden kan bieden om zich te organiseren in comités en projecten voor eigen initiatieven.

De NCPN is geen partij van ‘beroepspolitici’. Bert Koster: ‘Als ik in de gemeenteraad kom, ben ik de enige met werkkleding, de anderen hebben alleen een versleten broek van het zitten’.

Lees het volledige programma op NCPN Amersfoort
Interview met Bert Koster (De Stad Amersfoort)

Popularity: 2% [?]

Vroeger geloofden mensen dat dieren als muizen en kakkerlakken zomaar uit het niets ontstonden, om te kunnen verklaren waarom de beestjes iedere keer opdoken in zakken graan. Vandaag zou je niet verwachten dat iemand hierin nog zou kunnen geloven. Toch lijkt het kabinet toch nog in een soortgelijk idee te geloven: ook als je constant op het onderwijs bezuinigt, blijven wij een kenniseconomie houden. Een kenniseconomie uit het niets dus.

Edwin Vissinga

Demonstratie van studenten op 22 september 2009

Jarenlang spreken verschillende kabinetten al over het belang van een goede kenniseconomie: we hebben belang bij veel hoogopgeleide mensen zodat Nederland een interessant land is om in te investeren, wij hebben daarom belang aan onderwijs van hoge kwaliteit et cetera. Er zijn daarom allerlei hoge doelstellingen dat in de toekomst de helft van alle Nederlanders hoogopgeleid moet zijn.

Maar ondanks de grote woorden en mooie doelstellingen komt er in de praktijk maar weinig terecht van deze kenniseconomie. Niet voor niets zijn studenten in september vorig jaar de straat opgegaan om te demonstreren voor meer geld naar het onderwijs. Het comité ROUW, dat de demonstratie heeft georganiseerd, schrijft hierover: “Tussen 1995 en 2007 nam het aantal studenten met 20 procent toe, terwijl de rijksbijdrage [aan het hoger onderwijs – EV] achterbleef met een stijging van slechts 4 procent.” Het gevolg is dat onderwijs steeds grootschaliger is geworden en studenten steeds vaker terechtkomen in gigantische collegezalen waar goede begeleiding ontbreekt. In Amsterdam gaat het zelfs zover dat studenten moeten worden geweigerd voor werkcolleges.

Helemaal absurd in de visie van het creëren van een kenniseconomie is het invoeren van de ‘talententax’ vorig jaar mei. Dit houdt in dat als je voor één studie bent afgestudeerd en je wilt er daarna nog een studie achteraan doen of een tweede studie afmaken, universiteiten zich niet langer hoeven te beperken tot het vragen van de 1600 euro die de studenten normaal betalen, maar de kostprijs van de opleiding kunnen vragen (soms wel meer dan 20.000 euro!).

Daar komt bij dat het hoger onderwijs op een tal van andere manieren steeds ontoegankelijker wordt. Zo moet er op alle universiteiten een bindend studieadvies (BSA) worden ingevoerd. Dit houdt in dat studenten een x-aantal punten moeten halen om na hun eerste jaar door te mogen met hun studie. Halen ze dit niet, dan worden ze zonder pardon van de opleiding gestuurd. Het BSA betekent ook dat ze (bijna) alle vakken moeten hebben gehaald voordat zij mogen beginnen aan hun vervolgstudie. Zo worden studenten dus nog eens extra de dupe van de gebrekkige begeleiding. Hetzelfde geldt voor de harde knip. Dan moet je eerst (bijna) alle punten voor je bachelor halen voordat je verder mag studeren.

Tevens wordt studeren steeds duurder doordat vorig jaar het collegegeld met 200 euro is verhoogd. In de voorgaande kabinetsperiode is besloten dat studenten nog maar 5 jaar studiefinanciering mogen krijgen in plaats van 7. Hierdoor moeten studenten veel meer gaan bijlenen, wat vaak een flinke schuld oplevert aan het eind van hun studie. En dan is altijd maar de vraag of je werk kunt vinden om je schuld af te betalen.

Nu heeft het kabinet ook nog eens besloten om geen inflatiecorrectie toe te passen op de stufi voor 2 jaar (2011, 2012). Verder heeft het aangekondigd de komende jaren permanent 20% op het hoger onderwijs te gaan bezuinigen. De Landelijke Studenten Vakbond (LSVb) en het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO) zeggen dat de maat vol is. Voorzitter Gerard Oosterwijk van de LSVb: ‘In plaats van stap voor stap kaalplukken van het hoger onderwijs, moet er geïnvesteerd worden’.

En inderdaad, een kenniseconomie creëer je niet uit het niets. Je creëert een kenniseconomie door erin te investeren, niet door erop te bezuinigen zoals de afgelopen jaren is gebeurd. Uit niets komt niets.

Popularity: 66% [?]

Er was eens een directeur / Een heel erge profiteur / Hij was niet erg origineel /Want hij dacht alleen financieel / Zijn klanten en werknemers werden kwaad / Op een dag pleegde ze smaad / De directeur werd boos en ontsloeg iedereen / Hij ging failliet en nu woont hij alleen

Er was eens een arbeider
Hij wou graag hoger komen dan uiensnijder
Hij vroeg naar een opleiding
Want dat zou voelen als een bevrijding
Maar de arbeider had geen geld
Hij werd niet gezien als een held
De arbeider moest langer doorwerken
Hij wilden terug naar de rode tijdperken

Er was eens een allochtone vrouw
Die heel graag werken wou
Bij sollicitaties werd ze afgewezen
Ze moest de inburgeringles nog eens goed doorlezen
De politiek zei ze dat vrouwen zoals zij worden onderdrukt
Ondertussen werd ze financieel leeggeplukt
Ze moest wel emanciperen
Anders zou ze creperen

Er was eens een adolescent
En zij verdiende geen cent
Ze moest veel betalen
De school en de huisbaas verdienden kapitalen
Ze moest wel lenen om te eten
Zo belandde ze in een vete
De politiek wil er niets over horen
Zij houden zich bezig met wapens te scoren

Esther Grutters

Popularity: 48% [?]

Het is al een paar dagen 2010, maar de redactie van Voorwaarts! wenst alle lezers een gelukkig en strijdbaar nieuw jaar. De afgelopen maanden hebben we door technische problemen geen artikelen kunnen plaatsen, maar we hebben zeker niet stilgezeten. Met een nieuwe website en een uitgebreide redactie zullen we ook het komende jaar weer al het actienieuws, CJB-informatie, analyses, opinie en nog veel meer brengen. Bij deze een terugblik en vooruitblik ineen.

Redactie Voorwaarts!

De Grieken pikken het niet meer. Foto: KKE

2009 leek snel voorbij te gaan. Precies een jaar geleden ging het in een soortgelijk nieuwjaarsbericht vooral over de internationale situatie. In Griekenland pikte de bevolking de bezuinigingsmaatregelen van de regering en het moorddadige politiegeweld niet meer, en het land werd een maand lang platgelegd door rellen, stakingen en bezettingen.

Afgelopen maand was het in Griekenland weer raak. Er zit inmiddels een “socialistische” premier in Athene, maar ook hij heeft er geen enkele moeite mee om de kosten van de crisis keihard te verhalen op de arbeiders en studenten. De studenten bezetten opnieuw de universiteiten, en op 17 december kondigde de communistische vakbondsorganisatie PAME een algemene staking aan. De leiders van de sociaal-democratische vakbondsfederatie gingen als ware stakingsbrekers tekeer en riepen op om weer aan het werk te gaan, maar de massale opkomst van de werknemers op straat maakte duidelijk dat ook dit niet meer genomen wordt.

Zo is er wel meer gebeurd in een jaar tijd. Het Israëlische leger richtte eind 2008 een ware slachting aan in Gaza, maar moest zich uiteindelijk terugtrekken. Een jaar later is het verzet van de Palestijnen nog steeds niet gebroken. Israël maakt allerlei mooie beloften aan president Obama, maar intussen worden er weer nederzettingen gebouwd aan de Westoever.

In Amerika mobiliseert rechts tegen Obama.

De verkiezing van Barack Obama is overigens ook alweer meer dan een jaar geleden, en binnenkort kunnen we zijn officiële aantreden als president “vieren”. De communisten in en buiten de VS hebben al de hele campagne gewaarschuwd dat het beter is om niet de illusie te wekken dat Obama voor sociale gerechtigheid en vrede zou zorgen, maar Obama heeft die illusie zelf al zo snel kapotgemaakt dat iedereen nu kan zien dat “Hope and Change” veranderd is in “Business as usual”, hoewel het wereldvreemde Noors Nobelcomité daar anders over dacht.

Voor de rechtse politiek in de VS is dat niet genoeg. Obama’s bescheiden plannen voor de gezondheidszorg worden keihard afgebrand bij Fox News en andere demagogen. Ze hebben genoeg geld en invloed om om de zoveel tijd de gefrustreerde kleinburgerij op te trommelen om te protesteren tegen de “communist” Obama die Amerika wil verraden. Obama zit nu tussen wal en schip: zijn achterban heeft hij in de steek gelaten, en rechts Amerika schreeuwt om zijn hoofd in een strop. Die beeldspraak is niet geheel toevallig, want de hysterische analysten op tv hebben er geen enkele moeite mee om racistische spanningen op te kloppen.

Ook Nederland zit niet stil

De VVD probeert met Geert Wilders mee te liften. Foto: http://web.me.com/heli1/Gein/weblog/straf.html

Hysterie leeft ook in Nederland. De gevestigde politiek wist ook het afgelopen jaar geen raad met een zekere mediagenieke politicus uit Venlo. De ministers van de coalitiepartijen weten niet wat ze moeten als er iemand opstaat en pleit voor, geloof het of niet, een “kopvoddentaks”. GroenLinks komt niet verder dan morele verontwaardiging, en de VVD probeert zo hard mogelijk mee te doen als partij van Law & Order. De parlementaire politiek heeft geen alternatief voor handen, waardoor er een ware hetze ontstaat tegen buitenlanders en andersdenkenden. Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. De antifascistische beweging heeft de afgelopen tijd sterk opgetreden tegen acties van clubs als de Nederlandse Volksunie en Voorpost. Als de beweging tegen het racisme kan worden uitgebreid, dan zal ook de PVV niet onstuitbaar zijn.

In Nederland begon er in 2009 sowieso langzaam maar zeker een vuurtje aan te wakkeren. De studentenorganisaties kwamen in actie tegen de plannen van minister Plasterk, en in Groningen bezetten de studenten het bestuursgebouw van de universiteit uit protest tegen het geplande Bindend Studieadvies. Deze actie leidde tot een aantal concessies van het bestuur, wat eindelijk weer eens duidelijk maakte wat er allemaal mogelijk is als je het lef hebt om voor je rechten op te komen. Wat dat betreft was het een belangrijk begin, want er zit het komende jaar een hele reeks aan maatregelen aan te komen waar de student onder zal lijden. Kunnen dit soort acties een eind maken aan de passiviteit en een sterke studentenbeweging op de been brengen?

De vakbondsleden kwamen in actie tegen de verhoging van de AOW-leeftijd. Foto: Dagblad van het Noorden

Ook op de werkvloer is het niet stil gebleven. Dat kon ook niet anders, met de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67. Voor jongeren is dit bepaald geen zegen, want uiteindelijk zijn wij degenen die nog tot een zeer late leeftijd zitten te zwoegen. Er wordt van binnen en buiten de vakbond druk uitgeoefend om het verzet te staken. De grootste angst is dat er te weinig mensen komen opdagen bij een groots georganiseerde landelijke actie. De werkgevers zouden het liefst zien dat op deze angst wordt ingegaan door het überhaupt maar niet te proberen. Het is dan ook aan de basis van de bond om dit te bestrijden. De massale oproep tot “Actie! Actie!” bij demonstraties eerder dit jaar loog er in ieder geval niet om.

CJB en Voorwaarts! in het nieuwe jaar

De Communistische Jongeren Beweging houdt zich natuurlijk met al deze zaken bezig. We begonnen aan een nieuwe afdeling in Overijssel, en in de rest van het land deed de CJB mee aan vakbondsdemonstraties, studentenacties en nog veel meer. Op landelijke bijeenkomsten is het altijd weer bijzonder om nieuwe leden te ontmoeten. Werkende jongeren en studenten, Amsterdammers of mensen met een Brabantse tongval, je komt van alles tegen. Onze rol in de klassenstrijd zou niet mogelijk zijn zonder de inzet van onze leden en sympathisanten. Zit je nog niet bij de CJB, maar wil je in 2010 wel actief worden? Wacht niet langer, maar stuur het lidmaatschapsformulier (pdf-bestand) op!

Dit artikel presenteert slechts een kleine greep uit alles wat er in 2009 gebeurd is, en wat er in 2010 allemaal voor de boeg ligt. Voorwaarts! maakte het afgelopen jaar ook veel vooruitgang, maar toen sloeg het noodlot toe: we konden door technische problemen geen artikelen meer plaatsen, en alle afbeeldingen waren verdwenen! Vanaf september leek er dan ook geen teken van leven, maar achter de schermen werd er hard gewerkt. De redactie trok nieuwe schrijvers aan, en de artikelen komen vanaf nu op deze nieuwe site. Zo hopen we de komende tijd nog veel beter nieuws te voorzien over alles wat ons aangaat. Dus laat het weten aan iedereen die je kent: Voorwaarts! is terug, en gaat dit jaar de redactie nog verder uitbreiden en schrijvers aantrekken. Verwacht de komende maanden in elk geval een aantal interviews met leden van de vakbond en de studentenbond. We hopen ook van 2010 een voorspoedig en strijdbaar actiejaar te maken!

Popularity: 2% [?]

Collega’s klagen. Een reorganisatie dreigt. En jij denkt: wat nu? Je kunt gaan zitten afwachten of je kunt de strijd aangaan. Samen met die klagende collega’s. Dat is wat Bart Plaatje, inmiddels werkzaam als FNV-organizer Handel op zijn werkplek heeft gedaan. Bij het distributiecentrum (DC) van Super de Boer in Beilen wist hij de werkvloer succesvol in beweging te krijgen. Hiermee is hij in feite één van de grondleggers van organizing in Nederland, zonder dat hij zich daar eerst van bewust was.

Annabelle Schouten en Mark Jan Smit

Het was in 2004 dat het balletje ging rollen bij het DC van toen nog Laurus. Plaatje was daar al tien jaar in dienst als voorman toen er een reorganisatie op touw werd gezet. De sfeer op de werkvloer raakte verpest. Het leek erop dat sommige medewerkers weggepest werden. Plaatje was al jarenlang lid van de bond en besloot om te kijken of hij via de kadergroep van het DC iets zou kunnen doen aan de problemen op de werkvloer. Hij stelde een lijst van problemen op en werd uiteindelijk gekozen als kaderlid.

Bart Plaatje, FNV-organizer Handel

Eerste overwinningen
De bestaande kadergroep deed niet veel en maakte al snel plaats voor een andere. Dit waren allemaal nieuwe kaderleden, mensen die stevig in hun schoenen stonden en op de hoogte waren van wat er onder de 500 medewerkers op de werkvloer leefde.
De reorganisatie kwam, maar tegelijkertijd werd bekend dat de topman van Laurus een bonus van 1 miljoen euro zou meekrijgen. ‘”Staken!” dachten we eerst’, vertelt Plaatje. ‘Maar de kans was groot dat het bedrijf failliet zou gaan. Dan maar anders aanpakken.’ Samen met vijf andere kaderleden zette hij een ludieke actie op. Ze schreven een brief aan de topman en verzamelden aan de poort handtekeningen met het voorstel om de helft van zijn bonus in te leveren ten gunste van de ontslagen medewerkers. Bij de overhandiging van de brief op het hoofdkantoor in Utrecht was er volop pers aanwezig.
Het feit dat de vakbondsactivisten niet gekozen hadden voor een harde staking en dat ze de actie op hun vrije zaterdag hadden gevoerd, zorgde voor veel sympathie. Resultaat was dat de bonus binnen twee weken geheel van de baan was. Daarnaast werden alle problemen die de kadergroep verzameld had, opgelost. Nog een overwinning: het aantal nieuwe vakbondsleden nam toe en de organisatiegraad liep richting de 60%.
Na de reorganisatie dreigde sluiting van het DC, toen ABN Amro het bedrijf wilde opsplitsen. Er brak een wilde staking uit. 60 vrachtwagens legden het DC lam. Resultaat was dat de opsplitsing van Super de Boer van de baan was.

Terug naar actie
Vanaf dat moment groeide de kadergroep, zowel in omvang, in structuur en organizing-bewustzijn. In het DC ontstond een netwerk van contactpersonen op elke afdeling. Daarnaast was er geregeld contact met de leidinggevenden van het DC. Plaatje: ‘Dat ging een halfjaartje goed. Maar we merkten dat er steeds minder problemen van de werkvloer opgelost werden.’
Er speelde van alles: de zaterdagtoeslag, het slordig omspringen met medische informatie, het dreigen met uitbesteding van het werk van de vrachtwagenchauffeurs. De kadergroep vond het weer tijd worden voor actie. Op een bijeenkomst van 30 mensen werd besloten een staking voor te bereiden. ‘Tot op de dag van vandaag weet de directie niet wie deze 30 waren’, aldus Plaatje.
De dag daarna hielden deze 30 hun collega’s bij de poort tegen en legden hen uit wat er aan de hand was. Tientallen vrachtwagens blokkeerden de deuren. ’s Middags om 13.00 waren alle eisen ingewilligd.

Uitzendkrachten
Bij het DC werken veel uitzendkrachten. Die krijg je toch heel moeilijk georganiseerd? ‘Er kwamen een aantal uitzendkrachten naar ons toe met problemen. Wij hebben gezegd: maak mensen lid. Dan kunnen we wat doen’, vertelt Plaatje. De uitzendkrachten kwamen bijeen en de kadergroep nam Adecco onder handen. Nu kunnen uitzendkrachten diploma’s halen om hun positie op de arbeidsmarkt te vergroten. Plaatje legt het verband met de mensen in vaste dienst. ‘Uitzendkrachten zijn kwetsbaar. Hun positie moet beter worden. Dat is ook in het belang van de vaste mensen: hoe sterker uitzendkrachten staan, hoe sterker zij zelf staan.’ Concreet uit zich dat in de afspraak dat uitzendkrachten die langer dan drie maanden in dienst zijn, en lid van de bond zijn, niet zomaar naar huis gestuurd mogen worden zonder opgaaf van reden.
De uitzendkrachten van het DC hebben zelf ook actie gevoerd, een petitie om een toeslag ook voor hulpkrachten te laten gelden in de cao. ‘Dit is één van de eerste cao’s met gelijke rechten voor vaste en tijdelijke krachten’, zegt Plaatje.

Organizing?
Dat zijn grote successen. Super de Boer heeft nu serieus rekening te houden met de DC’s, en niet alleen deze supermarkt. Ook bij de Jumbo, Albert Heijn komt de werkvloer in beweging. Het toont de kracht aan van organizing. Plaatje: ‘Na de wilde staking zei een vakbondsbestuurder: “Dit lijkt wel organizing”. Op internet hebben we opgezocht wat organizing precies is. Dit is dus echt vanaf de werkvloer ontstaan.’ Organizing gaat niet alleen over een cao, maar juist over problemen op de werkvloer. Het gaat uit van een gezamenlijke strijd van de werknemers in plaats van een strijd van de bond voor de werknemers. Het staat haaks op het servicemodel dat uitgaat van de bond als dienstverlener.
FNV Bondgenoten en de Abvakabo hebben diverse organizing-projecten lopen. FNV Bouw en andere bonden denken erover na om hetzelfde op te zetten.

Jongeren
In organizing ligt ook de sleutel om jongeren te bereiken. ‘De jongeren van nu zijn niet anders dan de jongeren van vroeger’, zegt Plaatje. ‘Een jongere wordt geen lid van een bond omdat er ergens in Utrecht een kantoor staat, of omdat de bond een mooie website heeft met veel informatie.’ Een jongere wordt alleen lid wanneer hem iets geboden wordt. Het gaat erom jongeren te leren op te komen voor hun rechten. Dat is waarmee de vakbond een verschil kan maken.
Je hoort vaak van mensen: “Lid worden van de bond heeft toch geen zin, want ze doen toch niets voor mij”. ‘Daar gaat het mis’, volgens Plaatje. Het is de vergadercultuur in dure kantoorpanden. ‘We gaan zitten praten met mensen die het allemaal met elkaar eens zijn. Zo hoort de bond niet te werken. De bond is de werkvloer, de bond ben je zelf samen met je collega’s. Het is eigenlijk gewoon ouderwets vakbondswerk.’

Popularity: 100% [?]

Overgenomen van NCPN

Marcus Bakker, die op 24 december jl. overleed, was jarenlang het gezicht van de CPN. Zijn optreden in de Tweede Kamer voor de belangen van de werkende klasse maakte grote indruk. Met veel anderen maakte hij de overstap van de sociaaldemocratie naar het communisme tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met het hoofd, maar meer nog met het hart. Tijdens de Koude Oorlogsjaren hielden hij en velen van zijn generatie de rug recht. Intussen nam de twijfel over de juistheid van de rol van de kameraden elders op de wereld toe en mede daardoor over de mogelijkheden van het socialisme in Nederland.

Deze twijfel werd nog versterkt door de politieke en economische ontwikkelingen die plaatsvonden in Nederland en zou zich uiteindelijk vertalen in een bewuste keuze voor het opheffen van de CPN. Heroiek en tragiek kwamen op dat moment bij elkaar.

Zijn verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, zijn rotsvaste politieke optreden tij­dens de Koude Oorlogsperiode eindigde in overgave. Marcus Bakker en met hem velen in die periode gaven de moed op en meldden de Nederlandse arbeidersklasse dat in Nederland geen communisti­sche partij meer nodig was.

De huidige toestand in de wereld toont echter juist aan dat dit een onjuiste visie was en is. In Nederland, evenals elders, staat de werkende klasse voor zeer grote aanslagen op het levens­peil. Een communistische partij is harder nodig dan ooit om een socialistisch perspectief levend te houden.

De nieuwe CPN, de NCPN, zal alles doen wat in haar vermogen ligt om de fakkel uit het communistische verleden, waarvan Marcus Bakker deel uitmaakte, niet te laten doven, maar aan te wakkeren tot een baken voor verzet en inspiratie.

Partijbestuur NCPN,
26 december 2009

Popularity: 2% [?]

Het socialistische Cuba is nooit onbesproken. Het leeft al bijna vijftig jaar onder een VS-embargo, wordt voortdurend bekritiseerd en aangevallen en de mening en argumenten van Cuba vinden bij weinig gehoor. Eén zaak staat echter als een paal boven water en wordt door zowel de UNESCO als de meest felle Cuba-haters schoorvoetend erkend: het land heeft een voorbeeldig onderwijssysteem.

Martin Hardenbol

Onderwijs in Cuba is één van de belangrijkste vruchten van de Revolutie. Voor de Revolutie was onderwijs niet toegankelijk voor meer dan de helft van de Cubaanse kinderen, enkel de rijken konden het zich permitteren om onderwijs te volgen. In 1952 pleegde Fulgencio Batista een staatsgreep, waarna hij het land als een dictator regeerde. De Universiteit van Havana werd het centrum van anti-regeringsprotesten. Batista liet de universiteit in 1956 sluiten, en verbood hem te heropenen. De universiteit werd opnieuw geopend in 1959 na het succes van de revolutie onder leiding van Fidel Castro.

In 1960 begon de revolutionaire regering een oorlog tegen analfabetisme. Bijna een kwart van de bevolking kon daarvoor niet lezen en schrijven, tegen het einde van de campagne was het percentage analfabetisme gedaald tot 3%. Evenals de gezondheidszorg is ook het onderwijs, vanaf basis- tot hoger universitair onderwijs, geheel kostenloos voor alle Cubanen. Sinds het begin van de revolutie in 1959 is een groot aandeel van het overheidsbudget (10%) naar onderwijs gegaan.

De kwaliteit ligt vervat in het basisprincipe van de revolutie, door Fidel Castro uitgesproken: “Zonder onderwijs geen vrijheid.” Onderwijs is levensbelangrijk in het voortbestaan van het systeem. Kennis geeft mensen mogelijkheden en kansen om een vrij leven op te bouwen.

Onderwijs in Cuba

Hoe ziet het Cubaans onderwijs eruit?
De leerplicht is van 6 tot 15 of 16 jaar (einde voortgezet onderwijs). Basisonderwijs duurt zes jaar. Voortgezet onderwijs is verdeeld in ‘basis voortgezet onderwijs’ en ‘voorbereidend universitair voortgezet onderwijs’. Aan het einde van het basis voortgezet onderwijs kunnen leerlingen kiezen tussen voorbereidend universitair onderwijs en technisch onderwijs. Degenen die het voorbereidend universitair onderwijs afronden worden beloond met de ’Bachillerato’(Bachelorgraad) en hebben het recht op toegang tot de universiteit.

Technisch onderwijs is verdeeld in twee niveaus: geschoolde werker en mid-level technicus. Succesvolle afronding van beide niveaus geeft het recht op toegang tot de technische universiteit.

Hoger onderwijs geeft men op verschillende instituten en universiteiten. Recente hervormingen brachten universitair onderwijs naar het platteland en de afgelegen gebieden door middel van afstandsonderwijs (vergelijkbaar met de Open Universiteit in Nederland), om nog meer mensen toegang te verschaffen en zo het onderwijsniveau van de bevolking op te krikken. Er zijn nu 47 universiteiten, 938 afdelingen met in totaal 300.000 studenten. Meer dan de helft van de studenten tussen de 18 en 24 jaar studeert aan de universiteit.

De scholen op het platteland besteden de namiddag aan werk op het veld, de scholen in de steden sturen hun leerlingen een maand per jaar naar het platteland om de boeren te helpen. De Cubanen leren al op jonge leeftijd hoe ze grond moeten bewerken, hoe ze een groentetuintje moeten aanleggen, waarvan de gewonnen producten naar de school zelf gaan.

Hoe wordt kwalitatief onderwijs gegarandeerd?
Het gemiddelde aantal leerlingen per leraar is 13,5 voor het basisonderwijs en gemiddeld 15 voor andere onderwijsniveaus. Er wordt les gegeven in kleine groepen van maximaal twintig studenten. Leerkrachten staan dus in rechtstreeks contact met studenten. Het curriculum en de wijze van examineren zijn centraal georganiseerd en op elk niveau goedgekeurd. Reeds in het begin van de opleiding worden theorie en praktijk voortdurend verweven. Na hun studie hebben studenten dus al voldoende werkervaring. Docenten worden opgeleid in de centrale universiteiten.

Opleidingen op de universiteiten zijn toegankelijk voor alle studenten, op basis van hun kwalificaties tijdens de middelbare school. Er wordt niet met quota gewerkt, omdat Cuba ervan uitgaat dat er nooit genoeg professionals kunnen zijn. Er zijn in Cuba bijvoorbeeld 60.000 artsen, waarvan een deel werkt in ontwikkelingslanden in Latijns-Amerika en Afrika.

Een rapport van de UNESCO in 1998 toonde het hoge niveau van het Cubaanse onderwijs aan. Cubanen uit de derde en vierde klas scoorden 350 punten, 100 punten meer dan het regionale gemiddelde in de vakken taal en wiskunde. Het rapport gaf ook aan dat de score van de onderste helft van de Cubaanse studenten significant hoger was dan de score van bovenste helft van de studenten uit de andere landen uit Centraal en Midden Amerika uit de studie groep. In 2006 was er ook een toetsing in taal en wiskunde en wetenschap waaruit bleek dat de Cubaanse studenten nog steeds ver voor lopen en ver boven het regionale gemiddelde zitten in deze vakken qua niveau.

Universiteit van Havana

Hoe werkt de Federatie van Universitaire Studenten?
Het is een zeer prestigieuze organisatie waar bijna elke student vrijwillig lid van is. Op alle niveaus, van lokaal tot nationaal, worden vertegenwoordigers gekozen die het onderwijsbeleid meebepalen. De top van de FEU staat dagelijks in contact met de minister van Onderwijs. Het beleid steunt op coöperatie. Geen enkele beslissing wordt genomen zonder rekening te houden met de mening van de studenten. Bovendien zetelen momenteel zeven FEU-leden in het Cubaanse parlement.

Internationale kritiek; want in de VS leven toch heel wat Cubanen?
Natuurlijk kunnen elf miljoen Cubanen niet dezelfde mening hebben. Maar alle macht ligt uiteindelijk bij het volk zelf. Net zoals het onderwijs in handen is van de studenten.

De VS doen alles wat in hun macht ligt om Cubanen te verleiden. Er is de Cuban Adjustment Act, die Cubaanse burgers een legaal verblijf in de VS garandeert, terwijl duizenden illegale Mexicanen en Latijns-Amerikanen wegkwijnen in de zuidelijke VS-staten. Daarnaast wordt via propaganda in de media de American dream als een ideaalbeeld voorgehouden. Sommige mensen laten zich hierdoor overtuigen, maar dat is toch een zeer kleine minderheid.

Lijden studenten onder het embargo?
Het is niet slechts een embargo, maar een blokkade waar iedereen onder lijdt. De moeilijke economische omstandigheden staan de renovatie van schoolgebouwen en de aankoop van materiaal in de weg. Voor studenten is echter vooral de moderne informatica een probleem. Er zijn minder computers dan ze zouden willen en internet kunnen ze enkel gebruiken via een dure en trage satellietverbinding. De blokkade verhindert een betere verbinding.

Hoe past Cuba in de internationalisering van het onderwijs?
Er zijn programma’s voor internationale studenten. Zij komen vooral uit Latijns-Amerika, maar er zijn ook Amerikaanse studenten. Zij ontvangen gratis onderwijs en onderdak op voorwaarde dat ze daarna in hun werk de ontwikkeling van de bevolking op lokaal vlak stimuleren. Cubaanse studenten trekken zelf ook de wereld in. Zelfs aan Nederlandse universiteiten kun je dus Cubanen tegenkomen.

Bronvermelding:

http://www.ncpn.nl/archief/2005/02/cuba-ond.htm
http://unesdoc.unesco.org/images/0017/001784/178428e.pdf
http://www.cubanismo.net/teksten_nl/onderwijsinterview_ettianet.htmhttp://en.wikipedia.org/wiki/Education_in_Cubahttp://library.thinkquest.org/18355/education_in_cuba.htmlhttp://nl.wikipedia.org/wiki/Cuba_(land)#Onderwijs

http://news.bbc.co.uk/2/shared/spl/hi/guides/456900/456978/html/nn4page1.stm

Foto 1&2:

http://www.havanatimes.org/wp-content/uploads/2009/03/University%20of%20Havana%20(maycgx).jpg
http://www.unesco.org/education/asp_photo/photo_contest/01_cuba.jpg

Popularity: 51% [?]

Schoonmakers vanuit heel Nederland kwamen zaterdag 12 december bijeen om te discussiëren over de misstanden in hun sector. Intimidaties, hoge werkdruk en lage lonen, alles passeerde de revue. Nadat de week voorgaand aan het congres ook nog de cao-onderhandelingen mislukten, kwam op het congres één ding duidelijk naar voren: de schoonmakers hebben schoon genoeg van de manier waarop schoonmaakbedrijven met hen omgaan.

CJB Amsterdam

Ziek? Morgen gewoon aan het werk!
Uit de verhalen op het congres blijkt dat de schoonmaaksector vol misstanden zit, zoals: een veel te hoge werkdruk, een te laag loon, intimidaties. Met het congres wilden de schoonmakers dan ook vooral aandacht vragen voor de problemen in hun sector door eens een keer hun verhaal te kunnen doen en door hun witboek over de crisis in de schoonmaaksector.

Verhalen van de schoonmakers zijn schokkend: mensen die nog herstellende zijn van een operatie van drie dagen eerder, worden gewoon door de bedrijven opgeroepen en aan het werk gezet. Of iemand die de Mexicaanse griep heeft, moet ondanks alle commotie rond de ziekte gewoon aan de slag, in een ziekenhuis nota bene!

The race to the bottom
Het is het gevolg van de hoge werkdruk die ontstaan is door, wat het witboek noemt, de ‘race to the bottom’ in de schoonmaaksector: doordat bedrijven constant willen bezuinigen op het schoonmaakwerk laten zij de verschillende schoonmaakbedrijven tegen elkaar opbieden. De prijzen die hieruit voortkomen zijn zo laag dat het simpelweg onmogelijk is om fatsoenlijk schoon te maken.

Een voorbeeld hiervan is het schoonmaakwerk in treinen. In eerste instantie lijkt alles wel schoon te zijn maar dat is het niet. Een schoonmaker op het congres vertelt dat er in amper 10 minuten drie treinen helemaal moeten worden schoongemaakt, een onmogelijk opgave! Dat de treinen dan ook niet schoon zijn, ligt niet aan de schoonmakers, maar aan de opdrachtgevers en schoonmaakbedrijven.

Intimidaties en slechte werkomstandigheden
De gigantische concurrentie leidt niet alleen tot slechte kwaliteit van het schoonmaakwerk, maar ook tot belabberde arbeidsomstandigheden. Niet voor niets zit 10% van de schoonmakers bij NedTrain, het onderhoudsbedrijf van spoorwegmateriaal, ziek thuis en worden schoonmakers elders in het land vaak ziek de werkvloer opgestuurd.

Daarnaast maken schoonmaakbedrijven vaak dankbaar gebruik van het feit dat veel schoonmakers slecht Nederlands spreken of slecht bekend zijn met hun rechten. En als schoonmakers zich beginnen te organiseren, dan worden ze vaak bedreigd of geïntimideerd. (‘Is dat jouw handtekening op die petitie? Je kunt hem nu nog weg halen…’)

Cao-onderhandelingen
De schoonmakers hebben daarom op verandering ingezet bij de cao-onderhandelingen. Ze eisen een lagere werkdruk, een vakopleiding voor schoonmakers, zodat iedereen Nederlands kan leren, 3% meer loon, een reiskostenvergoeding en geen bedreigingen en intimidaties meer.

Het antwoord van de werkgevers was echter zo voorspelbaar dat het eigenlijk amper nodig is het nog te vermelden: het is crisis en er is geen geld voor meer loon of een reiskostenvergoeding. En wat de opleidingen betreft, die worden al gegeven. Daar moeten we bij zeggen dat van de 20.000 mensen die vorig jaar recht hadden op een vakopleiding, het fenomenale aantal van 367 ook daadwerkelijk de opleiding heeft gehad.

Schoon genoeg!
De schoonmakers hebben dus meer dan genoeg van de woorden van hun werkgevers. De schoonmaakbedrijven maken nog steeds tussen de 4 à 8% winst. Dus crisis of geen crisis, er is genoeg geld bij de schoonmaakbedrijven. Zoals schoonmaker Ad van der Schaaf het zo mooi zei: ‘Zolang er nog 8% winst gemaakt wordt, kunnen wij ook nog 8% loonsverhoging eisen!’

Vakbondsbestuurder Ron Meyer werd daarom ook gevraagd wat de bond nu zou gaan doen. Zijn antwoord was heel bescheiden: ‘Dat ga ik niet bepalen, maar dat gaan de schoonmakers vandaag zelf doen.’ Een stemming of discussie was echter niet noodzakelijk. Direct volgend op zijn uitspraak kwam er uit de hele zaal een massaal geroep: ‘Actie, actie, actie!’ De boodschap is dus duidelijk: de schoonmaakbedrijven mogen hun borst nat maken!

Popularity: 2% [?]

Voor de komende jaren staan ons enorme bezuinigingen te wachten:  35 miljard. Onder het motto ‘Allemaal de schouders eronder’ moet volgens het kabinet iedereen flink gaan inleveren om zo de economische crisis te kunnen bestrijden. Maar een analyse van de oorzaken van de crisis laat zien dat hierdoor toekomstige crises alleen maar zullen toenemen.

Edwin Vissinga

Om de crisis het hoofd te kunnen bieden wil het kabinet de komende jaren de staatsuitgaven gelijk houden, ondanks dat er minder geld binnenkomt door de economische crisis. De staatsschuld zal de komende tijd flink toenemen en dit zal uiteindelijk moeten worden afbetaald.‘We zullen de komende jaren fors zuiniger aan moeten doen’, is daarom de boodschap van het kabinet. De bezuinigingsmaatregelen die het kabinet voor na de crisis voorstelt zijn gigantisch: zo moet er bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt, het hoger onderwijs en de werkgelegenheid 20% worden bezuinigd.

Al met al zal dit betekenen dat er drastische keuzes zullen worden gemaakt op al deze terreinen. Denk zo bijvoorbeeld aan de verhoging van de AOW-leeftijd (die op het punt staat om te worden doorgevoerd) en de versoepeling van het ontslagrecht (die vanaf augustus al een feit is). Al met al zal dat betekenen dat de bescherming die werknemers en studenten genieten nog verder wordt afgebroken. Dit zal leiden tot een verdere afname van het aandeel van lonen en uitkeringen als percentage van het totale inkomen van een land, het BNP. En dit is precies wat de huidige crisis heeft veroorzaakt.

Al vanaf de jaren 1960 hebben wij kunnen zien dat het aandeel van lonen als percentage van BNP sterk is afgenomen: van 66% in de jaren 1960 tot 61% nu. Daarentegen zien we dat het inkomensaandeel door kapitaal (dus geld verkregen door middel van investeringen, zoals winst en interest) met een vergelijkbaar percentage is gegroeid.

Dit lijkt geen spectaculaire toename te zijn, maar is het wel. Geld uit lonen komt meestal direct weer terug in de economie terwijl winsten en dergelijke veelal worden geïnvesteerd op de kapitaalmarkten. Het gevolg is dat er over het algemeen steeds minder geld overblijft om producten van te kopen en je ziet dit dan ook terug in de dalende winsten in de productieve sector (het deel van de economie dat producten produceert, dus auto’s, stoelen, et cetera). Het probleem dat nu ontstaat voor de mensen die leven van de opbrengsten van ‘hun’ kapitaal is dat zij hun winsten in de productieve sectoren zien afnemen. Aangezien zij het liefst zo’n hoog mogelijk rentepercentage hebben, gaan ze andere manieren zoeken om aan een groot winstpercentage te komen.

Dit gebeurt door bijvoorbeeld te investeren in leningen en door te speculeren op goederen of aandelen. Maar omdat het aandeel van kapitaal in de economie steeds groter wordt, komt er ook steeds meer vraag naar al deze aandelen, goederen, et cetera. Door de grote vraag stijgt de prijs ook van deze aandelen, leningen en goederen tot ver boven hun echte waarde. De aandelen hebben dus eigenlijk een veel te hoge prijs. Er ontstaan financiële luchtbellen. Het is dan maar een kwestie van tijd voordat deze bellen uiteenspatten en de hele beurs keldert. Het gevolg is een crisis.

Kortom, de crisis is het gevolg van het steeds verder afnemen van de inkomens van mensen, terwijl het kapitaalaandeel steeds groter wordt. Het is een gevolg van het kapitalisme dat er, omwille van de onafgebroken rooftocht naar winst, constant naar streeft de lonen en arbeidsomstandigheden van mensen te verslechteren.

Al met al betekent dit niet dat wij moeten bezuinigen. Juist nu moeten wij zien hoe wij onze stufi, ontslagvergoedingen kunnen beschermen. Juist nu moeten wij ervoor zorgen de pensioenleeftijd op 65 te houden. Sterker nog: we zullen moeten opkomen voor betere arbeidsomstandigheden, betere lonen et cetera. Van politici, topbankiers en speculanten hoeven wij echter weinig hulp te verwachten om de crisis op te lossen. Wij zullen dit zelf moeten doen door gewoon door te gaan met de acties, zoals op 7 oktober en 21 november, en mee te helpen de vakbond een strijdbare koers te laten volgen. Dus in één ding heeft het kabinet wel gelijk: We zullen er allemaal onze schouders onder moeten zetten.

Popularity: 2% [?]

Opnieuw hebben (ontslagen) medewerkers van Henk ten Hoor op vrijdag 11 december  (koopavond) actie gevoerd. Zoals aangekondigd vond de actie als vervolg op het protest bij het hoofdkantoor op 30 november plaats bij één van de 85 filialen om zo ook klanten van de kledingwinkel op de hoogte te stellen. Winschoten was deze keer de locatie. De actie kon rekenen op veel sympathie van het winkelend publiek.

“Zo gaat het overal”, was een veel gehoorde opmerking. Mensen herkennen het van hun eigen werksituatie. Als een baas je niet meer nodig heeft, word je gewoon gedumpt en ingeruild voor een jongere (en dus ook goedkopere) medewerker. Want Henk ten Hoor – net uit de rode cijfers – wil blijven groeien en nieuwe filialen openen. “Zo ga je toch niet mensen om? Nou, daar koop ik niks meer”, aldus een passerende vrouw. Bij een bord dat de actievoerders hadden neergezet voor voorbijgangers om hun mening achter te laten bleef een jongen op de fiets staan. Hij blijkt ook lid van de FNV te zijn en wil zich aansluiten voor volgende acties.

Wil de echte boef opstaan?
Niet alleen vanuit het winkelend publiek kwam sympathie, ook het personeel van een aantal andere kledingwinkels steunde het protest. Eén van de ontslagen Henk ten Hoor-medewerkers liep een aantal zaken binnen waar ze collega’s kent. Die vertelden dat sommige werkgevers zover gaan om mensen op staande voet te kunnen ontslaan dat ze spullen in hun tassen stoppen en hen beschuldigen van diefstal.

Even later blijkt dat dit soort praktijken ook bij Henk ten Hoor plaatsvinden. Een 23-jarige medewerkster kreeg gisteren te horen dat ze op staande voet was ontslagen omdat ze iets gestolen zou hebben. De verkoopdirecteur die haar hiervan heeft beschuldigd heeft geen enkel bewijs, maar maakte haar gewoonweg voor leugenaar uit toen zij zich probeerde te verweren. Wie is hier nu de echte boef? Deze jonge vrouw met twee kinderen die net aan een opleiding wilde beginnen, staat door deze valse beschuldiging zonder ook maar ergens recht op te hebben op straat. Dat is geen boevenwerk, dat is gewoon misdadig.

Vakbondsmacht!
De strijd gaat dus door. Ook deze keer waren CJB en NCPN aanwezig uit solidariteit. Werknemers die de moed hebben om in verzet te komen tegen deze wanpraktijken van werkgevers verdienen onze steun en onze inzet. In het o zo ondernemersvriendelijke klimaat van het kapitalisme lijkt alles geoorloofd voor werkgevers, terwijl degenen die het werk doen en voor de opbrengsten zorgen steeds meer moeten inleveren en steeds meer moeten buigen. Het enige antwoord daarop is: een vakbondsmacht opbouwen en de strijd aangaan.

Binnenkort volgt bij een ander filiaal een nieuwe actie. En ook al zijn deze 18 ontslagen niet meer terug te draaien, het is een signaal aan deze directie (en aan alle andere): het is genoeg. Tot hier en niet verder.

Popularity: 95% [?]